Републиканскиот конгресмен Томас Маси, еден од најгласните внатрешни критичари на Доналд Трамп, штотуку го изгуби свое место. На предвремените републикански избори во Кентаки, го победи бивш морнарички специјалец Ед Гелрин со резултат 55 наспроти 45 проценти. Тоа беше најскапиот предизбор во историјата на американскиот Конгрес – 32 милиони долари потрошени само за реклами.

Маси беше во Конгресот од 2012 година. И повеќето од тоа време гласаше „за” Трамп – според неговите сопствени броеви, во 90 проценти од случаите. Но тие 10 проценти беа причина за крах. Гласаше „против” даночниот закон на Трамп (поради загриженост за националниот долг). „Против” воените напади на бродови за дрога во Карипско море. „Против” продолжувањето на војната со Иран. И поднесе барање заедно со демократите да се објават сите Епстин документи.

Трамп го опиша Маси како „голем лигавец” и „најлошиот републикански конгресмен во историјата”. Користеше социјалните мрежи постојано да го критикува. И во крајот, го испрати министерот за одбрана Пит Хегсет лично во Кентаки да го поддржи Гелрин денот пред изборите. „Беше паника, па тука го пратија министерот за војна, а вие ја прекинавте војната за еден ден”, рекол Маси по поразот, додека неговите поддржувачи му скандираа.

Што значи ова? Трамп не дозволи внатрешни различни мислења во партијата. Маси беше последниот вистински фискален конзервативец во Конгресот – оној тип на политичар кој се грижи за државниот долг и не сака бескрајни војни. Денеска тоа повеќе нема место во Републиканската партија. „Постои желба за некој кој ќе гласа по принципи, а не по партиска стега”, рекол Маси. Тоа повеќе не е таква партија. Тоа е лична партија на еден човек.

За балкански контекст ова е добро запознато сценарио. Партии кои се претвораат во личност на еден лидер – тоа е политичкиот модел на регионот од 90-тите наваму. Маси прави добра анализа: „Лути се само поради тие 10 проценти случаи кога не сакам да гласам за војна, кога не сакам да поддржам шпионажа без судски налог, и кога не сакам да ја доведам државата до банкрот.” Тоа е приказна која – и со помали скали – се случуваше и кај нас. Резултатот: партија без вистинска опозиција внатре. Само лојалност.