Доналд Трамп потпиша извршна наредба за нови санкции против Куба. Тоа не е изненадување – е продолжение на стратегијата „максимален притисок” што администрацијата ја применува откако паднаа Венецуела и Николас Мадуро. Сега цел е Хавана. И според еден изјава од сам Трамп – „Куба е следна”.

Новите санкции опфаќаат поединци, организации и поврзани лица што го поддржуваат кубанскиот безбедносен апарат, или се поврзани со корупција и кршење на човекови права. Дополнително – секој странски лице што работи во кубанскиот енергетски, одбранбен, рударски, финансиски и безбедносен сектор. И тоа со секундарни санкции за оние кои се занимаваат со таргетите.

Кубанскиот министер за надворешни работи Бруно Родригез реагираше на 1 мај, за време на традиционалните прославувања: „Тие еднострани мерки го прекршуваат Повелбата на ОН и претставуваат колективна казна против кубанскиот народ. САД немаат право да наметнуваат мерки против Куба ниту против трети земји или ентитети. Нема да нѐ заплашат.” Стандардна реторика од Хавана – но тоа не значи дека е погрешна.

Зошто токму сега. Според официјалното образложение на наредбата – администрацијата тврди дека Куба обезбедува „пермисивна средина за непријателски странски разузнавачки, воени и терористички операции на помалку од 100 милји од американската територија”. Тоа звучи познато. Истата реторика се користеше и за Куба во 1962-та. И во 1985-та. И во 2007-та. Кога една држава го употребува истиот аргумент 60 години по ред, тоа значи дека аргументот не е реален – туку структурен.

Балканот ова го гледа со посебна антена. Нема земја во светот што не разбира што значи да си на „листата” – бидејќи на Балкан сме биле, и сѐ уште сме. Македонија беше под прелиминарни мерки заради вето на Бугарија, Србија беше под санкции во 90-тите, Бугарија и Романија до неодамна имаа ограничувања во ЕУ. Кога супер сила од друга страна на океанот ќе одлучи дека е „време” – тоа значи дека внатрешниот баланс некаде е поматен. И најчесто, тоа значи економија.

Куба, како економија, е сиромашна, со колапс на основни производи и енергетска криза. Притисокот на санкции не може да го направи понизок – туку само непостоечки. Така тивко се произведува миграциска криза која подоцна ќе оди до американската граница, и Трамп ќе ја употреби како следна криза за да тргне следна санкција. Циклус функционира – на сметка на луѓе кои не можат да најдат леб.