Цела Европа на 1 мај излезе на улица. Во Атина – 24-часовен генерален штрајк, со прекин на јавниот сообраќај. Во Париз – масовни протести, со повеќе од 100.000 учесници. Во Берлин, Мадрид, Брисел – демонстрации за повисоки плати, повеќе социјални права, и поголемо признание на трудот. Во Македонија – 260.000 работници под 600 евра, и една ССМ во која само неколку илјади излегле да викаат.

Грција особено беше парализирана. Главните синдикати во јавниот и приватниот сектор го прогласија штрајкот – возовите, метрото, школите, трошарините – сите беа во прекин. Возилата на јавниот превоз во Атина не работеа цел ден. Туристите, кои сакаа да го искористат празникот, добија нов слој пораки на влез на хотелот: „Денес штрајк, нема начин да отидете до Акропол.”

Во Париз, демонстрациите беа организирани од CGT и FO – двете главни француски синдикати. Тематски – барале повишување на минимална плата над 1.700 евра нето месечно, и враќање на пензиската старост на 62 години. Француската полиција беше присутна, со неколку инциденти, но без големи судири. Тоа е неколку степени повеќе цивилизирано отколку Истанбул.

Во Шпанија, Италија, Германија – истото. Различни форми, различни барања, но иста основа: работниот труд во Европа е поценет, но потплатен. Со инфлацијата на енергија, со скапнатиот живот, со невидливо растечкиот станарски труд – реалната купувачка моќ паѓа, и работниците знаат дека единствениот начин да го кажат тоа е да изгрегнат на улица.

Балканот пак не. Имаме симболични собири во Скопје, Софија, Загреб – но без масовност. Во Македонија, ССМ-ската демонстрација имаше неколку илјади. Од 260.000 работници кои живеат на под 600 евра, неколку илјади излегле да викаат – а останатите 250.000 работат, или се прашуваат како ќе платат за струја. Тоа не е незаинтересираност. Тоа е страв. Кога еден работник знае дека ако излезе на протест ќе изгуби работа, тој не излегува. И тоа е она што ги одделува работниците на Запад од оние на Балканот – не моќ на синдикати, туку дозвола да се протестира без последици.