Едвард Јул Род-Ларсен, 25-годишен син на двојцата норвешки дипломати кои се под истрага за врски со Џефри Епштајн, е најден мртов во Осло во среда. Самоубиство, според семејството. И тоа на крајот на месеци притисок од медиумите кои не престанале да го следат до иста точка.

Семејството Род-Ларсен не е било „случајно” во доволно блиски односи со Епштајн. Татко му, Терје Род-Ларсен – поранешен претседател на Меѓународниот институт за мир. Мајка му, Мона Јул – до февруари оваа година амбасадор на Норвешка во Јордан и Ирак. Сега и двајцата се под истрага за тешка корупција и врски со кругот на Епштајн. Епштајн, во неговиот тестамент, на Едвард му оставил 5 милиони долари. Уште 10 милиони биле распределени помеѓу двете деца на двојцата.

Во 2011-та, кога децата биле на околу 10 години, семејството го посетило Епштајновиот приватен остров Литл Сент Џејмс. Подоцна, Род-Ларсен напишал благодарност, опишувајќи го островот како „целосно уникатен”. Тоа не е празна реченица. Тоа е документ.

Семејството ја објави смртта со изјава во која медиумите ги обвинуваат за „спекулација и понекогаш безграничен интерес”. Но тука е дилемата: кога еден дипломатски пар е дел од истрага за корупција и сексуални злосторства на нивото на Епштајн – кој одредува каде „критика” станува „безграничен интерес”? Дали децата на тие дипломати не заслужуваат заштита, или таа заштита треба да дојде од медиумите наместо од институциите?

За балканските читатели, ова не е далечна приказна. Кога еден дипломат на Балканот е под истрага и неговото семејство страда – реакцијата кај нас е: тоа било природно, тие се уморени луѓе, не можат да се штитат. Но Норвешка прави нешто различно: семејството директно ги обвинува медиумите. Веќе се отвораат расправи за тоа како јавните институции мораат да играат во случаи на наследни врски на млади луѓе со деца на скандалите. И тоа е вистина одговорност што во Скандинавија ја прифаќаат како своја – а кај нас уште сметаме дека некој друг ќе ја посрти.