Европскиот совет даде зелено светло за забрзан пристапен процес на Украина кон ЕУ. Претседателот на ЕС Антониу Коста го нарече „клучен пресврт”, Зеленски лично дојде на самитот и одби „симболично членство”. Украина сака вистинско место за масата, не покана за набљудување.

За Западен Балкан, ова отвора непријатно прашање кое никој официјално не сака да го изговори гласно: дали постои еден стандард за Украина и друг за регионот кој чека со децении? Критичарите во Брисел, Подгорица, Тирана и Скопје мислат дека – да. Забрзаното пристапување за Украина значи дека „правилата” на ЕУ се флексибилни кога политичката волја постои.

Конкретниот проблем: Украина е далеку од исполнување на критериумите – дипломатите сами кажуваат дека земјата е „неподготвена и преполна со корупција”. Пристапот без реформи би го девалвирал целиот процес, но и понатамошното одложување во услови на активна воена агресија политички е нереалистично.

Македонија, Албанија, Србија, Босна – земји кои со години буквално го исполнуваат она што ЕУ го бара – денес гледаат земја во активна војна да ги прескокнува редовите. Дали тоа е историска неправда или историска нужност? Европа сè уште нема искрен одговор.