Бројките кои ги објави Антонио Гутереш на состанокот на УН ги претворуваат веќе тешките вести во катастрофа. 32 милиони луѓе живеат под границата на сиромаштијата. Уште 45 милиони ризикуваат да паднат во екстремна глад. Ако сукобот на Блискиот Исток продолжи, светот можеби влегува во глобална рецесија.

Светската програма за храна го изјави она што го знае секој хуманитарен работник: „Решението за кризата со храна лежи во примирје”. Решение е политичко, не оперативно. Колку и да испратиш конвои од Брисел до Бејрут, ако бомбите паѓаат, конвоите запираат.

Главниот удар е во Либан. Поради израелските напади, синџирот за храна е скршен. Земјоделието уништено. Генерациите што ќе живеат во овие села нема ни да го паметат времето кога имало стандардно снабдување – само ќе памети глад.

Гутереш предупредува за глобална рецесија. Тоа значи: и кога вие во Скопје и Битола ги читате цените на сончоглед, на брашно, на леб – тоа е дел од иста крива која почнува во иранските и либанските краишта. Балканот ова го искуси за време на пандемијата. Се сеќаваме како „далечни кризи” станаа цени во месната продавница.

Тран по 24 април прогласи продолжение на примирјето меѓу Израел и Либан за три недели. Двете страни се обвинуваат за прекршувања. Преден за светот – тоа е единствениот тенок конец на надеж. Зад него, бројките на УН се следните: 45 милиони. Зад секоја цифра е човек.