Прекин на огнот меѓу Израел и Хезболах е техничка вистина – на хартија. На земја, конфликтот тивко продолжува секој ден. Во петок, 12 луѓе беа убиени и 25 повредени во израелски удари во јужен Либан. Меѓу жртвите и едно дете. Тоа не е „инцидент” – тоа е реалност на конфликт кој официјално е „завршен”.

Истиот ден, Хезболах испрати неколку дронови кон израелски војници во јужен Либан, и една ракета која беше пресретната. Четворица израелски војници беа лесно повредени. Оваа размена на удари не е првиот ден откако Иранската војна реактивираше регионални тензии – е секојдневно. Прекин на огнот од средината на април останува само во соопштенија.

Во контекстот, важно е едно: либанската војска и владата во Бејрут не се активни страни во конфликтот. Тие гледаат како на нивната територија се бомбардира, ракетира, и одговара. Хезболах функционира како паравоена структура поврзана со Иран, но Либан како држава не учествува формално. Тоа значи едно: ако ескалацијата продолжи, либанската влада ќе биде поставена пред најтешкото прашање – да ги повлече своите паравоени, или да прифати дека земјата е поделена меѓу државата и милицијата.

За балканските читатели, Либан е сублимиран лика на она што може да се случи кога една држава нема контрола над сопствените вооружени групи. Тоа е сцена што и Балканот ја има во сопствената историја – и од 90-тите, и од подоцна. Кога паравоените групи се исфинансирани од странски сили, тие не одговараат на сопствената влада. Тие одговараат на касата што ги плаќа.

Прекинот на огнот беше посредуван од Трамп преку преговори со израелскиот премиер Бенјамин Нетанјаху и либанскиот претседател Џозеф Аун. Сега Вашингтон поттикнува директни преговори меѓу Израел и Либан на највисоко ниво – но дури и во тие преговори, Хезболах и Иран не седат на маса. Преговори без сите релевантни играчи – сите ги знаеме од Балканот – се документ за пропаст пред тие да започнат.