Малиот експеримент во кујна – застани пред две теглички. Едната пишува „мента” (Mentha × piperita, или peppermint). Другата „нана” (Mentha spicata, hierbabuena на шпански). И двете го носат истото име дома. Но не се исти. И прават различни работи во рецептите.

Прв тест – боја. Ментата е потемна и подлабоко зелена. Наната е посветла и посјајна. Лесна разлика кога стојат до едно. Без помош, на маркет, многумина едноставно ги мешаат.

Втор тест – текстура. Ментата има груби, дебели и потврди листови. Наната – помеки, понежни, потенки. Кога ги триете во прстите, разликата е јасна.

Трет тест – форма. Наната има подолги, ланцетасти листови. Ментата – пошироки и поокруглени.

Четврт тест – стебло. Ако стеблото е црвенкасто или виолетово, тоа е мента. Наната има зелено стебло.

Пети тест – мирис. Ментата мириса интензивно, продувно, со јак ментолен карактер. Наната е послатка, помека, посвежа. Кога ќе прснете лист во чај, веднаш ќе ја почувствувате разликата.

Како се користат? Наната почесто во солени рецепти. Со јагнешко на тава, со скара, во табуле и кускус, со попара и со јогурт. Ментата – почесто за пијалаци (мароканско чај, мохито), сладки рецепти и чоколадо. Класиката „чоколадо со мента” е токму peppermint, не нана.

Балканската кујна ги користи и двете без многу размислување. На Македонски јазик често едноставно се вика „нана” за двете. Затоа во рецептите од шпански, грчки или италијански извори е важно да се внимава што пишува – peppermint не е истото со spearmint.

За свежи салати од дини и лубеници – нана. За топла чоколадна крема – мента. За јунешко со грчки јогурт сос – и едната и другата работат, но наната дава поприроден балкански вкус. И за она секојдневното лимонадно ладно пијалок на тераса – наната е победничка по сите тестови.