Претседателката Гордана Сиљановска-Давкова денеска официјално ја отвора Народната канцеларија во Скопје. Тоа е поим кој мирно влегува назад во македонската политичка лексика – до пред пет години постоеше, потоа исчезна, сега се враќа.

Идејата е едноставна: дирекен контакт помеѓу претседателот и граѓаните. Канцеларија каде луѓе можат да поднесуваат петиции, граѓански иницијативи, предлози и – се очекува – жалби против институциите. На отворањето ќе присуствуваат претставници од невладиниот сектор, и Сиљановска-Давкова веднаш ќе има прв директен контакт со граѓаните во новите простории.

Тоа е предизборна обврска која беше дел од нејзината програма и сега се исполнува. Симболично, тоа не е ништо. Но прашањето кое одма се поставува е: колкав е реалниот капацитет? Колку случаи може да се обработат месечно? Колку службеници ќе работат таму? Колку барања ќе бидат „препратени до соодветната институција” – формула која значи „некој друг ќе одговори”, и обично никој не одговара?

Од 2015 до 2019, во периодот кога Иванов го држеше истиот „претседателски народен сервис”, статистиките за решени случаи беа во ред на 10-15 проценти. Тоа значи 85-90% од барањата завршуваа без решение – со „препратено” или „надвор од нашата надлежност”. Реалноста за просечниот граѓанин беше: посетувам канцеларија, оставам барање, никогаш не добивам одговор.

Дали Сиљановска-Давкова ќе го направи поинаку? Тоа зависи од два фактори. Прв – дали канцеларијата ќе има реално овластување да го „прогура” случајот кај министерство, инспекторат или општина. Втор – дали постои механизам по кој одговорот доаѓа во разумно време. Без двете, ова е PR настан – убаво за слика, симболично за демократијата, без супстанца за граѓанинот.

Се отвора уметна канцеларија. Прашање – кому ќе ѝ служи?