Српскиот претседател Александар Вучиќ даде интервју за американски конзервативен портал во кое изјави дека Доналд Трамп е најпопуларниот американски политичар во Србија во последните децении. Според Вучиќ, дури 75 проценти од Србите со јасен став го поддржувале Трамп – „што не беше случај ни во самите Соединети Држави”, како што рече.

Дека Вучиќ умее да ја чита публиката, не е новост. Интервјуто стигна и до самиот Трамп, кој го сподели на својата мрежа пред милионите следбеници. За еден балкански лидер, да биде забележан од американскиот претседател е политички капитал што вреди повеќе од која било домашна изборна победа.

Вучиќ ги наведе и причините за таа наводна популарност: желбата за поинакви односи со САД по ерата на Клинтон и бомбардирањето на НАТО, ценењето на „христијанските вредности”, и Трамповите обиди за мир меѓу Русија и Украина. Тој дури го покани Трамп во Белград, тврдејќи дека „барем 100.000 луѓе би дошле да го поздрават” – откако последниот американски претседател во посета бил Ричард Никсон.

Тука вреди да се застане. Бројки како „75 проценти” и „100.000 луѓе” се изговорени од политичар во интервју наменето токму за американска публика – не се мерени, туку прокламирани. Кога еден лидер истовремено им порачува на Европејците дека „не ги разбираат” Трампови, а на Вашингтон му праќа комплименти, тоа не е анализа, туку позиционирање.

За читател на Балканот сликата е позната: исто лице, две публики, две пораки. Прашањето не е дали Вучиќ навистина игра шах добро (во интервјуто го победил новинарот), туку колку вешто игра на повеќе табли одеднаш – и кој на крајот плаќа за партијата што се води преку наши глави.