Блискиот Исток повторно е на работ. Американската команда Сентком потврди дека извела нови воздушни удари врз ирански цели – радарски системи и командни центри за управување со дронови во Горук и на островот Кешм, во стратешки клучниот Хормузски теснец. Пентагон го опиша нападот како „самоодбрана” – збор што во војна обично значи дека другата страна ќе го нарече агресија.

Одговорот не задоцни. Иранската Револуционерна гарда возврати со балистички ракети врз воздухопловната база Али Ал-Салем во Кувајт, тврдејќи дека токму од таму биле лансирани американските удари. Гардата предупреди дека секоја следна агресија ќе добие „сосема поинаков” одговор – формулација што ја слушаме пред секоја следна ескалација.

Тука во приказната влегува неочекуван бесен глас – Кувајт. Министерството за надворешни работи го осуди иранскиот напад како „презрен” и „опасна ескалација”, тврдејќи дека има „целосно право да преземе сè за заштита на својата територија”. Над земјата завиваа сирени додека противвоздушната одбрана пресретнуваше ракети и дронови. Малата заливска држава одеднаш се најде на линијата на оган во војна што не е нејзина.

Ова е третото големо кршење на примирјето од априлскиот договор, а пошироката војна што започна на 28 февруари веќе однела илјадници животи, главно во Иран и Либан. Секое ново „примирје” во овој регион трае точно до следниот удар – а потоа сите се изненадени како да не се очекувало.

За Балканот, кој предобро знае што значи кога големите играат војни на туѓа територија, кувајтскиот случај е поучен. Кога супер-силите си ги решаваат сметките, базите, теснецот и небото над малите земји стануваат бојно поле – а никој не ги прашува сакаат ли да учествуваат. Кој ја плаќа цената кога двајца силни вкрстуваат оган над твојата глава?