Постои една особина што го штити мозокот подобро од кој било додаток на исхрана, и не се купува во аптека: љубопитноста. Според невролозите, луѓето кои низ животот ги хранат умот со нови работи го одложуваат когнитивниот пад за околу 7 години во споредба со оние што престануваат да учат.

Бројката не е извадена од воздух. Осумгодишна студија на медицинскиот центар на универзитетот Раш во Чикаго, со 1.939 постари возрасни лица, покажа дека оние со побогат интелектуален живот имаат 38 проценти помал ризик да развијат Алцхајмерова болест. Читање, учење јазици, посета на музеи, пишување, разновидни интереси – сето тоа гради нешто што науката го нарекува когнитивна резерва.

„Когнитивната резерва е способноста на мозокот да поднесе стареење или повреда без да покаже значителни симптоми”, објаснува неврологот Хосе Мигел Лаинес. Со други зборови, мозокот што целиот живот вежбал наоѓа заобиколни патишта кога главните ќе се оштетат – како град што има повеќе улици, па не паѓа кога една ќе се затвори.

Друг дел од истражувањата покажа нешто конкретно: постари луѓе што научиле да играат шах подобриле резултати во тестови за расудување и работна меморија – а најмногу напреднале токму оние што дотогаш не знаеле да играат. Поентата не е во тоа колку си паметен сега, туку колку си спремен да научиш нешто ново утре.

И тука е добрата вест за секого: за разлика од генетиката, љубопитноста е во наши раце. Не бара пари, не бара време во теретана, не бара рецепт. Бара само да не престанеш да се прашуваш. А тоа, на крајот, е најевтината инвестиција во здравјето што воопшто постои.