Ако шпанската тортиља бара вештина за вртење што половина од нас никогаш не ја совладала, италијанската фритата е нејзината помирна сестра – истиот концепт, многу помалку драма. Не се врти. Се почнува на шпорет, се завршува во рерна, и готово.

Основата е едноставна: по две до две и пол јајца на човек, сол, пипер и малку путер или маслиново масло (или обете). Кој сака покремаста текстура, додава лажица павлака, рикота или ренде кашкавал – пармезан, пекорино или моцарела. Јајцата се матат нежно, само додека не се соединат, не повеќе.

Тука е целата тајна, и таа е во топлината, не во силата. Преостанатите состојки – спанаќ, кромид, тиквички, аспарагус, грашок, сланина, печурки, дури и остатоци од тестенини – прво се пропржуваат и добро се исцедуваат. Потоа јајцата се истураат во тава отпорна на рерна со загреан путер, и се остава на тивок оган без мешање додека рабовите не се стегнат.

Завршницата оди во рерна загреана на 180 степени, само две до четири минути – доволно центарот да се стегне, но да остане кремаст, не сув. Потоа задолжителни пет минути одмор пред сечење. Фритата не сака брзање, и токму затоа е добра вечера за денови кога немате трпение за ништо посложено.

Балканската кујна ја знае оваа логика и без италијанско име – секоја баба правела нешто слично со остатоци од вчера, јајца и она што го има в фрижидер. Фритата е само поубаво спакувано тоа што веќе го знаеме: дека најдоброто јадење често е она што спасува што останало, без да фрли ништо.