Тесниот Хормуз – грлото низ кое поминува петтина од светската нафта – повторно е жариште. САД нападнаа ирански нафтен танкер во близина на теснецот со ракета Hellfire и иранска воена контролна станица на островот Кешм. Иран возврати со балистички ракети и дронови врз цели во Кувајт и Бахреин, вклучително и врз седиштето на Петтата флота на американската морнарица.

Цената ја плати, како и обично, оној што не е директен учесник. Меѓународниот аеродром во Кувајт беше оштетен, воздушниот сообраќај прекинат, а кувајтската војска ги нарече нападите „криминална иранска агресија”. Бројот на повредени останува непознат. Иранската Револуционерна гарда соопшти дека ова е само „почетен одговор”, со закана за посилна одмазда.

Двете страни играат позната игра со фактите. Иран тврди дека целите се погодени; американскиот ЦЕНТКОМ тврди дека сите ракети се „пресретнати или не стигнале до целта”. Кина повика на почитување на примирјето и предупреди дека „нова војна не носи корист никому” – дипломатска формула што звучи мудро, но не менува ништо на терен. Иранскиот министер за надворешни работи Абас Арагчи во меѓувреме телефонира со Пакистан, Саудиска Арабија, Франција, Турција, Катар и Египет.

А зошто ова треба да го интересира некој на Балканот? Затоа што теснецот Хормуз не е далечна географија – тоа е вентилот на светската цена на горивото. Секоја ескалација таму се претвора во поскапа бензинска пумпа во Скопје неколку недели подоцна. Војната може да биде на другиот крај на светот, но сметката стигнува до нашиот резервоар.

И тука е она што официјалните соопштенија никогаш не го кажуваат гласно: во судир меѓу две воени сили што се мерат со ракети, вистинскиот губитник е малата земја во средина – Кувајт со оштетен аеродром, регионот со затворено небо, и обичниот човек што ќе плати повеќе за нешто што го немал никаков избор да го спречи.