Русија најави дека ќе ги објави адресите на објектите во Канада за кои тврди дека произведуваат или склопуваат дронови за Украина. Зад дипломатскиот речник се крие нешто многу подиректно – порака дека тие локации Москва ги смета за легитимни воени цели.

Портпаролката на руското Министерство за надворешни работи, Марија Захарова, изјави дека Москва „нема да го игнорира канадското учество во снабдувањето на Украина со беспилотни летала”. Според неа, станува збор за „дел од воена инфраструктура што работи директно за фронтот”, а не за обични индустриски капацитети. Русија, додаде таа, го задржува правото на „соодветен одговор” на потезите на Отава.

Логиката е јасна и застрашувачка во својата едноставност: ако една фабрика прави оружје што се користи против руска територија, таа фабрика, по руското читање, престанува да биде цивилен објект. Истата тактика Москва веќе ја применила и со европски компании – заканата со објавување адреси е форма на притисок што се движи на работ меѓу дипломатија и отворена закана.

Вреди да се потсети што е тука факт, а што реторика. Фактот е дека Канада навистина ѝ помага на Украина – обука, муниција, опрема, дронови. Реториката е руската рамка дека со тоа Отава станала легитимна мета. Меѓу тие две работи има огромна правна и морална разлика, која Москва намерно ја заматува. Министерот Сергеј Лавров отиде и подалеку, тврдејќи дека Западот ги „погребал” европските безбедносни системи откако се откажал од договорите за контрола на оружјето.

За Балканот, кој предобро памети што значи кога цивилни објекти стануваат „легитимни цели”, ваквите изјави не се само далечна вест од источниот фронт. Тие се потсетник колку лесно јазикот на војната ги поместува границите на она што е дозволено – прво во зборови, а потоа, ако никој не реагира, и во дела.