Додека Европа со месеци се храни со прогнози за војна со Русија, врховниот командант на НАТО за Европа, американскиот генерал Алексус Гринкевич, кажа нешто што се коси со таа атмосфера: Русија не бара конфликт со Алијансата. „Многу внимателно ги проучував разузнавачките податоци. Русија не бара конфликт”, изјави тој на воздухопловниот саем во Берлин, прашан за можен руски удар врз балтичките земји.

Според Гринкевич, Москва добро ја разбира одбранбената природа на НАТО и воената предност на Алијансата – па оттаму и заклучокот дека отворен судир не ѝ е во интерес. Реченица што во моментов звучи речиси бунтовнички, бидејќи се коси со доминантниот тон што бара постојана подготвеност за најлошото.

Но истиот тој саем донесе и спротивен глас. Германскиот генерал Кристијан Фројдинг тврдеше дека во НАТО постои консензус оти судир со Русија би можел да се случи и пред 2030 година. Двајца високи воени луѓе, иста сала, спротивни проценки – и двајцата тврдат дека читаат податоци.

И тука е прашањето што ретко се поставува гласно: ако највисоките воени умови не се согласуваат дали војната доаѓа или не, врз што точно се градат буџетите, стравовите и насловите? За регион што премногу добро знае што значи кога политиката се храни со закана од војна, ваквата неусогласеност не е академски детаљ. Заканата продава – и оружје, и буџети, и страв. Прашањето е само кому му се исплати да ја одржува жива.