Кога луѓето што работат во системот првите кажуваат дека реформата не е реформа, вреди да се слуша. Службениците во јавните обвинителства реагираа дека новиот предлог-закон не е реформски исчекор, туку пропуштена можност – и дека наместо да ја зајакне самостојноста на обвинителството, ја задржува неговата зависност од јавната администрација.

Нивните забелешки се конкретни. Законот, велат, не ја решава хроничната кадровска поткаденост, не носи подобрување на платите ниту на материјалните услови, и не ја гарантира институционалната самостојност на системот. Со други зборови – ниту бројот на вработени ќе се зголеми, ниту платите ќе се подобрат.

Најтешкиот дел од нивната реакција е процедурален, но клучен. Тврдат дека верзијата испратена до Собранието суштински отстапува од решенијата подготвени од работната група – група во која со месеци учествувале обвинители, институции, академици и меѓународни партнери. Бројни заклучоци од таа работа, велат, едноставно се отфрлени без објаснување.

Ова е стара болест на македонското законодавство: месеци работа на стручни групи, па во последен момент текстот се менува зад затворени врати, и излегува нешто различно од договореното. Кој ги направил тие измени и зошто – повторно нема јасен одговор.

Обвинителските службеници најавуваат дека ќе достават писмени забелешки до Собранието и до Делегацијата на ЕУ пред конечното усвојување. Прашањето е дали некој ќе ги прочита – или законот ќе помине онака како што е напишан, со реформа само во насловот.