Цревата ни се исти како пред децении, ама нешто се смени – сè повеќе луѓе јадат доволно, а сепак им фалат хранливи материи. Нутриционистката Фатима Хапон посочува дека проблемот не е во дигестијата, туку во начинот на живот, и го разложува на четири фактори.

Првиот е пораст на дијагностицирани дигестивни проблеми – целијакија, воспалителни цревни болести, SIBO, гастритис – состојби што кај некои луѓе навистина ја намалуваат апсорпцијата. Вториот е зголемената употреба на лекови: таканаречените инхибитори на протонската пумпа (омепразол и слични) можат да ја попречат апсорпцијата на витаминот Б12, железото, калциумот и магнезиумот. Лек за едно, дупка за друго – класична приказна на модерната медицина.

Третиот фактор е помалку сонце. Сè повеќе време поминуваме во затворено, а тоа води кон широко распространет недостиг на витаминот Д. Четвртиот – и можеби најважниот – се рестриктивните или неурамнотежени исхрани, плус сè повеќе ултрапроцесирана храна што дава калории, но не и витамини, минерали и влакна.

„Многу луѓе имаат исхрана богата со калории, но сиромашна со хранливи материи”, вели Хапон. Човек што внесува 2.000 калории дневно сепак може да остане без омега-3 ако не јаде доволно мрсна риба. Едноставна, но непријатна вистина: полна чинија не значи нахрането тело.

Експертите наведуваат дека најчести се недостатоците на витаминот Д, магнезиумот, железото, цинкот и омега-3. Додатоците можат да помогнат кога анализите ќе покажат недостиг – но остануваат дополнување, не замена за урамнотежена исхрана и здрави навики. Со други зборови, нема апче што го заменува тоа што заборавивме да го јадеме.