Сите го знаеме чувството – пеперутки во стомакот пред важен момент, грч пред испит, неочекувана потреба од тоалет пред голем разговор. Долго го отфрлавме како „во главата ти е”. Се испоставува дека е токму обратно: чувството е реално, и тргнува од стомакот нагоре, не од главата надолу.

Биолошката Тамара Пазос го објаснува едноставно – мозокот и цревата водат постојан разговор. Дигестивниот систем е директно поврзан со нервниот преку таканаречениот ентеричен нервен систем, кој не случајно го викаат „вториот мозок”. Врската ја носи вагусниот нерв, долга нервна структура што го поврзува мозокот со внатрешните органи. И еве го клучниот податок што ја превртува целата претстава: околу 80 проценти од сигналите патуваат од цревата кон мозокот, не обратно.

Со други зборови, стомакот постојано го известува мозокот што се случува со варењето, и тоа влијае врз тоа како се чувствуваме. Кога сме пред нешто важно, мозокот вклучува аларм – расте вниманието, се ослободуваат хормони на стрес и се менува работата на органите, вклучително и цревата. Оттаму грчот, непријатноста или ненадејната потреба токму во најнезгоден момент.

Невронаучникот Игнасио Моргадо од Универзитетот во Барселона додава дека емоциите воопшто не се само ментални – телото активно учествува, преку постојано следење на напнатоста на мускулите, отчукувањата на срцето, дишењето и варењето. Затоа вљубувањето дава токму такво чувство: спој на емоција, неизвесност и новина што го активира истиот механизам како стресот, само што овојпат е пријатен.

Поентата не е езотерична, туку практична. Кога следниот пат стомакот ќе ти се сврти пред нешто важно, тоа не е слабост ниту измислица – тоа е телото и умот што работат како еден систем. И можеби е добар потсетник: ако цревата толку гласно зборуваат со мозокот, вреди да се храниме и да дишеме како да ги слушаме.