Уставниот суд ја укина одлуката на Општина Тетово од 2007 година за преименување на улици, плоштади и мостови – меѓу кои и имиња поврзани со маршалот Тито. Реакцијата од редовите на ДУИ беше остра, а Бујар Османи го опиша денот како „црн ден за Албанците”.

Одлуката, донесена со мнозинство гласови во судот, повторно отвора една од најделикатните теми во земјата – кој одлучува како се викаат улиците и плоштадите во местата каде живеат различни заедници. Зад прашањето за имињата секогаш стои поголемо прашање за идентитет, симболи и кој се чувствува „дома” во сопствениот град.

Реториката за „црн ден” е позната балканска мерка – кога една одлука не ти оди во прилог, таа веднаш станува удар врз цела заедница. Но вреди да се праша: дали укинувањето на една општинска одлука од пред речиси две децении навистина е напад врз сите Албанци, или е правно прашање за надлежности што се претвора во политичко гориво?

Овде нема невини страни. Преименувањето улици по политички фигури отсекогаш било начин власта да го втисне својот печат во просторот – и левите и десните го прават тоа кога ќе стигнат до моќ. Прашањето што граѓаните на Тетово ретко го добиваат е поинакво: дали некој воопшто нив ги прашал како сакаат да се вика нивната улица, или одлуките за тоа отсекогаш се носат над нивните глави, во судници и партиски штабови?