На прославата на 36-годишнината на ВМРО-ДПМНЕ во Струмица, премиерот Христијан Мицкоски ја повтори она што го нарекува црвена линија: „Нема пазарење со нашиот македонски идентитет.” Истовремено им порача на граѓаните да се подготват за „маратон” кон Европската унија.

Пораката е јасна и за домашна и за надворешна публика. Кон Брисел – дека членството останува стратешка цел, но не по секоја цена. Кон сопствените гласачи – дека власта нема да отстапи на прашањата за идентитет и јазик, темите околу кои се води спорот со Бугарија.

Реториката за „црвени линии” и „маратони” звучи цврсто, но и удобно нејасна. Маратон нема рок – и токму тоа е политички корисно. Кога ќе те прашаат зошто нема напредок, секогаш можеш да кажеш дека маратонот трае. А идентитетот како „црвена линија” е позиција со која тешко може да се изгуби пред домашна публика, без оглед што всушност се случува на преговарачката маса.

Прашањето што останува виси е практично, не идеолошко: што конкретно нуди оваа влада за да го помести процесот напред, освен тврдења дека нема да отстапи? Балканот предобро знае дека „нема пазарење” звучи херојски на митинг, но дека вистинската политика секогаш се одвива во ситни отстапки далеку од стадионот. До каде ќе стигне маратонот ако никој не сака прв да тргне?