Има цркви што паметат повеќе животи отколку што паметат некои народи. Грчката катедрала Свети Стефан во 16-от округ на Париз – позната и како црквата на Агиос Стефанос – е една таква. Овие денови повторно се најде во светлината на рефлекторите како место каде манекенката Нивес Алварез и либанскиот бизнисмен Бил Саад се венчаа по православен обред. Но приказната на овој храм е многу постара и многу поинтересна од која било свадба.

Изградена меѓу 1890 и 1895 година, катедралата има фасада во неороманички стил и внатрешност во византиски – контраст што изненадува секој што ќе влезе. Пари за градбата дал банкар роден во Цариград, Деметриус Шилизи, кој на грчката држава ѝ ја понудил зградата под два услова: богослужбата да биде православна и храмот да ги прима локалните Грци. Осветена е на 22 декември 1895 година, во присуство на архиепископот на Хераклеја.

Тука историјата станува кинематографска. Во 1936 година, во оваа црква се одржа погребот на Елефтериос Венизелос, еден од најзначајните грчки политичари, поранешен премиер кој завршил во изгнанство во Париз. Но храмот сведочел и за други збогувања и слави што светот долго ги паметеше.

Овде, една година пред да згасне засекогаш, „парискиот врабец” Едит Пјаф се венча по втор пат – со пејачот Тео Сарапо, 20 години помлад од неа. А петнаесет години подоцна, истата катедрала се прости од оперската легенда Марија Калас, во интимна церемонија на која присуствуваше и монегашката принцеза Грејс. Пепелта на Калас потоа беше расфрлана во Егејското Море.

Православниот обред што и денес се одвива овде следи древна структура. Свадбата почнува со свршувачка на влезот, каде свештеникот ги благословува младенците и им дава свеќи што ја симболизираат духовната светлина. Потоа прстените се разменуваат трипати меѓу младоженците, со што животите им се преплетуваат. Следува крунисувањето – венците се поставуваат трипати над главите. Кон крајот, младенците пијат трипати од иста чаша благословено вино, а свештеникот ги води во три круга околу олтарот. Кругот што ја претставува вечноста на бракот. Некои традиции опстојуваат сто и триесет години не затоа што се модерни, туку затоа што луѓето сè уште копнеат по нешто што трае.