Кога Карлос Алкараз влегува во тежок момент на теренот, си кажува три збора на глас: „Карлитос, направи магија.” Не е поза за камерите – тоа е техника што психологијата ја познава добро, и што секој од нас може да ја користи, без да служи еден гем во животот.

Тоа што спортистот го прави се вика внатрешен дијалог – начинот на кој си зборуваме самите на себе кога сме под притисок. Тереза Херо, тренерка за личен развој, го објаснува механизмот едноставно: „Начинот на кој си зборуваме самите на себе може да ја зголеми довербата, да ни помогне да ги смириме нервите и да го задржиме фокусот во моменти на притисок.” Нервозата не исчезнува – само престанува да го зафаќа целиот простор во главата.

Разликата што Херо ја потенцира е клучна: мотивацијата не е суета. Мотивацијата те потсетува на она што веќе го имаш за да се справиш; суетата бара туѓо одобрување и чувство на надмоќ. Кога си кажуваш „ќе дадам сè од себе”, тоа е мотивација. Кога си кажуваш „јас сум подобар од сите”, тоа е нешто друго, и не држи долго.

Практичниот дел е поедноставен отколку што звучи. Прво, забележи како си зборуваш кога работите тргнуваат наопаку – повеќето луѓе и не се свесни колку остро се тепаат одвнатре. Второ, замени го блокирачкиот глас со реченица што води кон дејство: наместо „не можам”, кажи „ќе се обидам најдобро што умеам”. Трето – и најважно – вежбај го тоа пред важните моменти, не импровизирај под притисок.

Балканецот е мајстор во едно: да си го тепа сопственото самопочитување со генерации искуство. „Од мене нема ништо”, „нема да успеам”, „други се подобри” – тоа се реченици што ги слушаме дома од мали. Затоа оваа вест не е за тенис. Ако едно момче што служи за милиони мора свесно да вежба како да си зборува, можеби и ние можеме да престанеме да си бидеме најостриот критичар во сопствената глава.