На 27 јули се отвора еден од најголемите инфраструктурни потфати во Северна Америка – мостот Горди Хау, што ги поврзува Виндзор во Канада и Детроит во САД, преку најпрометната копнена гранична врска на континентот.

Низ коридорот Виндзор-Детроит секој ден поминуваат стоки во вредност од стотици милиони долари, па новиот мост не е само бетон и челик, туку жила куцавица на цела една економија. Тој треба да ги зајакне синџирите на снабдување и да го олесни протокот на товар меѓу двете земји.

Интересна е и финансиската конструкција. Канада ја покри целата цена на изградбата, а Отава ќе ги собира патарините сè додека не ја врати инвестицијата – дури потоа Мичиген ќе добива половина од нето-профитот. Кога една држава плаќа сè, а другата подоцна дели профит, тоа кажува кој навистина верувал во проектот.

Политичарите, се разбира, си ги делат заслугите. Канадскиот министер за инфраструктура зборуваше за „партнерство и години планирање“, гувернерката на Мичиген за „илјадници работници што го изградиле мостот“, а Трамп, како и обично, за тоа дека тој извојувал „многу подобар договор за Америка“. Еден мост, три верзии на тоа кому му припаѓа. Барем на крајот некој ќе може да го помине – што е повеќе отколку што може да се каже за многу вети инфраструктурни проекти поблиску до нас.