Викола Томовиќ живее во својата викендица кај Газиводе од 2012 година. Од денес, багерите се на негова врата. „Немам друг дом”, вели човекот – и тоа е целата приказна, собрана во четири збора.

Приказната доаѓа од брегот на Езерото Газиводе, кај Зубин Поток, каде претпријатието „Ибар-Лепенац” почна да урива десетина викендици во сопственост на Срби. Томовиќ добил решение за уривање на 3 јули. Пред тоа, вели, полицијата усно го уверила дека неговиот имот нема да биде срушен. Усно – значи ниту на хартија, ниту со потпис, ниту со гаранција што вреди нешто утредента.

„Добив усно уверување од Ветон Елшани дека нема да ја уриваат”, раскажува Томовиќ. Немал никаков писмен документ што го штити имотот. Тврди дека плацот порано бил во сопственост на државното претпријатие „Србија шуме” и дека поседува документи за право на користење на земјиштето – документи што властите, според него, одбиваат да ги признаат.

„Ако сум узурпатор на три ари земја, тогаш нека уриваат. Јас сепак ќе останам тука. Немам каде на друго место. Ова е сѐ што имам”, вели тој. Човек кој е бегалец, кој го изгубил едниот дом еднаш, сега гледа како вториот се руши пред очите. Со кого разговарал за ова? Со меѓународни претставници што неодамна поминале – оние истите што секогаш „поминуваат”, а решенијата за уривање сепак стигнуваат.

Ова не е приказна за геополитика, за фронтови и за големи сили. Ова е приказна за три ари земја и еден покрив. Но токму таквите приказни го цртаат вистинскиот однос на институциите кон луѓето под нив – без разлика дали институцијата се вика Приштина, Белград или Скопје. Кога уверувањето е усно, а решението за уривање е на хартија, секој на Балканот знае која од двете тежи повеќе.