Возот доцнеше. Осум луѓе стоеја на перонот и го чекаа – последниот приградски воз со кој луѓето од Бровари се враќаат дома по смена. Проектилот стигна прв. Ниту еден од нив не се качи никаде.

Тоа се случи на станицата Квитневе, на работ на Бровари источно од Киев, во текот на една од најжестоките ноќи од почетокот на војната во тој дел на Киевската област. Руски проектил погоди дрворед непосредно зад станицата, а ударниот бран го зафати перонот. Утрото телата сè уште лежеа покрај шините – а неколку метри подаму железничарите веќе ги поправаа оштетените траки. Тоа е сликата што ја кажува целата приказна за оваа војна: смртта и рутината еден до друг, без пауза помеѓу нив.

Вкупната сметка на ноќта е најмалку 17 загинати во Киев и околината, со десетици повредени. По полноќ Русија испратила 24 балистички и четири хиперсонични проектили кон градот и областа, голем дел насочени кон складишта во Бровари. Украинскиот претседател Володимир Зеленски соопшти дека мете биле складишта на цивилни претпријатија.

Ноќта во која летнале дури и чорапите

„Тоа беше најстрашната ноќ во мојот живот”, раскажала 48-годишната Анастасија. Дрон ѝ ја погодил куќата во која се наоѓале нејзината мајка и глувата и слепа баба. Двата горни ката се уништени – никој од нив не е повреден. Соседите и екипите на итните служби им помогнале да излезат од запалената куќа.

„Знаете кога велат дека проектилот што е наменет за вас никогаш нема да го чуете? Точно така беше”, вели таа. Ударниот бран од една експлозија бил толку силен што, како што опишува, ѝ „одлетале дури и чорапите”. „Отсекогаш се прашував зошто на луѓето што преживуваат експлозија им летаат чевлите. Токму тоа се случи.”

Директорката на онлајн-продавницата Розетка, Ирина Чечоткина, објави дека нивниот дистрибутивен центар во Бровари е целосно уништен. Тој ден требало да напише текст за 21-от роденден на компанијата и да им заблагодари на купувачите и на тимот. Наместо тоа, како што напиша, ноќта ја поминала гледајќи како нејзиното животно дело гори по удар на три балистички проектили.

Сирената не се огласила

44-годишната воспитувачка Оксана Жирњак вели дека пред првите експлозии немало никакво предупредување за воздушна опасност. „Немаше тревога. Не ја огласија. Потоа следеа три експлозии, една по друга. Од спалната соба го видовме блесокот. Потрчав кон детето и легнав врз него.”

Тоа е детал што вреди да се задржи, бидејќи објаснува повеќе од сите изјави. Русија во последните недели сè почесто посегнува по балистички проектили – точно затоа што украинската противвоздушна одбрана хронично нема доволно ракети што можат да ги пресретнат. „Пресретнувачите на балистички проектили можеа да ги спасат животите на луѓето што денес загинаа”, напиша Зеленски. Со други зборови: разликата меѓу осум мртви на перон и осум патници што доцнат кон дома се мери во испорачана опрема.

Оксана има и порака, и таа не бара сожалување: „Тешко ни е, особено на оние што имаат деца. Само немојте да нè заборавите. Помогнете ни, бидејќи сами не можеме да издржиме.” Балканот ја знае оваа реченица напамет – и знае колку брзо светот престанува да ја слуша кога војната престане да биде нова.