Дунав падна толку ниско што повеќе не е сосема пловен таму каде што најмногу треба да биде. За Украина, која по руските удари врз црноморските пристаништа го пренасочи извозот на жито токму преку речните рути, тоа не е временска непријатност – тоа е затворена врата.

Јуни и јули донесоа рекорд што никој не го сакаше. Според податоците на „Коперникус”, просечната температура во Западна Европа во тие два месеца достигна 21,62 степени, повисока од претходниот рекорд од 2022 година, а влажноста на почвата беше значително пониска отколку тогаш. Во Романија падот на реката не ја погоди само пловидбата – го намали и производството на електрична енергија.

Бројките што ја покажуваат вистинската штета

Извозот на земјоделски производи од Украина во 2026-2027 година би можел да падне за 54 отсто, на 29,6 милиони тони. Извозот на пченица – за 53 отсто, на 8,3 милиони тони. До почетокот на ноември во складиштата би можело да се најдат околу 59 милиони тони житарки, а недостигот на складишни капацитети се проценува на околу 11 милиони тони. Тоа значи жито што физички нема каде да се стави.

Киев бара излез преку романската Констанца и нови железнички правци, а од Европската комисија побара 220 милиони евра за субвенционирање кредити на малите и средните земјоделци. Тоа се бројки на држава што импровизира во движење, затоа што нема друг избор.

Она што е интересно во целата приказна е колку малку има врска со воена стратегија. Ниту еден генералштаб не ја планираше сушата. Реката едноставно пресуши, и со тоа направи повеќе за блокадата на украинскиот извоз отколку кој било конвој. Климата не бира страна – таа само ги отвора и затвора вратите, а потоа некој ја користи ситуацијата.

Дунав не е украинска река. Тој поминува низ Србија, низ Романија, низ Бугарија, и кога ќе падне, паѓа за сите нив истовремено. Летата што почнуваат подрано и траат подолго не се прогноза за некој друг континент. Дали навистина мислиме дека ова засекогаш ќе останува вест од друга држава?