Околу еден часот по полноќ, на автопатот М3 во источна Унгарија, полски автобус излетал од коловозот кај Мезокерестеш и се превртел. Дванаесет луѓе загинале, десетина се тешко повредени, а десетици други се извлекле со полесни повреди. Единаесет од загинатите биле мртви уште на местото на несреќата; уште еден починал во болница.

Автобусот превезувал 57 патници и двајца возачи, а патувал од Србија кон Полска. Тоа значи дека возилото ја поминало целата рута низ регионот пред да стигне до унгарскиот автопат – истата рута по која секој летен викенд се движат десетици автобуси полни со наши луѓе.

Спасувањето траело часови. Полицијата и пожарникарите морале да ги извлекуваат заглавените патници низ прозорците, а за да го подигнат оштетеното возило од 24 тони била повикана и цивилна кранска техника. Дури со подигање на задната оска можеле да стигнат до оние што останале притиснати под автобусот.

Возачот е притворен

Според првите информации, најверојатната причина е заспивање на воланот. Возачот е приведен, а делот од автопатот беше затворен за истрага и увид. Полска испратила друг автобус за преживеаните.

И тука доаѓа прашањето што не е унгарско, ниту полско. Автобус со 59 души на долга ноќна рута со двајца возачи – колку часови кој од нив бил на волан, дали пропишаните паузи биле земени, и кој го контролира тоа додека возилото поминува низ четири држави? Тахографот ќе го каже. Прашањето е дали некој гледа во него пред несреќа, или само по неа.

Ноќните меѓународни линии низ Балканот и Централна Европа работат по истиот модел деценија по деценија: најевтин билет, најдолга рута, најмалку сон. Дванаесет фамилии денес бројат празни места – а надзорот врз тие рути и понатаму се потпира главно на тоа да не се случи ништо.