Ротенбург на Таубер, баварско гратче меѓу Нирнберг и Штутгарт, е она што туристичките брошури го нарекуваат бајка – а всушност е нешто поинтересно: место каде некој донел одлука и се држел до неа. Улиците го задржале распоредот од пред шестотини години, а рекламните табли едноставно не се дозволени. Ниту една.

Ѕидот околу стариот дел е долг речиси четири километри и има 48 кули. Одиш по него и градот ти се отвора одозгора, што е поинаква гледка од онаа што ја добиваш од плоштадот. На Марктплац стои градското собрание со кула од 220 скалила – без лифт, со награда на врвот.

Сето ова еднаш веќе беше уништено

На 31 март 1945 година бомбардирањето срамни четириесет отсто од стариот град. Тоа е податокот што најмалку се спомнува во разгледниците, а е клучот за сè друго: она што денес го гледаш во голем дел е обновено, камен по камен, според стари цртежи и фотографии. Германците ја платија таа реставрација како прашање на идентитет, не како туристичка инвестиција – таа дојде подоцна.

Градот беше слободен царски град од 1274 до 1803 година, што значи дека со векови одговарал само пред царот. Тој статус ги финансирал зградите на кои денес се фотографираат милиони луѓе. Меѓу нив се ренесансната фонтана „Свети Ѓорѓи“ од петнаесеттиот век, една од најголемите во Германија, и жолтата дрвена куќа на плоштадот Пленлајн – најфотографираниот агол на градот.

Во црквата „Свети Јаков“ стои олтарот на Светата Крв, дело на Тилман Рименшнајдер, резбар чија работа во дрво од шеснаесеттиот век се гледа поинаку кога знаеш дека тој ја правел без ниту еден современ алат. Тука е и Музејот на средновековното казнено право, кој не се обидува да биде пријатен – и токму затоа е посетен.

Што се јаде и колку чини да се стигне

Локалниот специјалитет се шнеебален – тесто, јајца, путер, посипано со шеќер во прав, во форма на топка. Франконската кујна е сериозна работа: бавно печено свинско плешка со компирови кнедли, свинско колено, дивеч. Се пие франконско вино, кое во Германија има своја публика надвор од туризмот.

Од Нирнберг се стигнува со воз за час и половина, од Штутгарт за два и пол, од Франкфурт за три часа. Тоа е распоред што дозволува градот да се види без да се преноќи – иако ноќната прошетка со чуварот во средновековна облека, кој ги раскажува локалните приказни, се прави дури откако групите ќе си заминат.

Најдобрите термини се празниците: Мајсторската голтка околу Духовден, Царскиот фестивал во почетокот на септември, а божиќниот пазар од крајот на ноември. Ротенбург има и продавница за божиќни украси што работи цела година – што е или чудесно или знак дека градот целосно ја прифатил улогата што му ја дадоа.