Skip to content

Зошто турските возачи добиваат професионални визи, а нашите не: превозниците протестираат пред ЕУ

1 мин. читање
Сподели
Зошто турските возачи добиваат професионални визи, а нашите не: превозниците протестираат пред ЕУ

Прашањето што македонските превозници го поставуваат е конкретно и непријатно: зошто турските возачи добиваат професионални визи од Европската Унија, а балканските не. Одговор нема веќе седум месеци, па затоа следниот понеделник, 31 август, од 12 до 14 часот, ќе протестираат пред Делегацијата на ЕУ во Скопје.

Проблемот се вика правилото 90 во 180. Професионалниот возач може да помине најмногу 90 дена во период од 180 во шенгенската зона – истото ограничување што важи за секој граѓанин на туристичко патување. Човек кој со камион живее на тие патишта се третира како турист што оди на одмор.

Четири земји, еден датум

Протестот не е само македонски. На 21 август балканските превозници се договорија за координирана акција, па истиот ден истовремено ќе се протестира и во Србија, Босна и Херцеговина и Црна Гора. Најавена е минимална бројка од 20 товарни возила во Скопје.

На 1 септември во Брисел е закажан состанок на работна група. Ако од него не излезе привремено решение, следната фаза е најавена за 14 септември – целосна блокада на граничните премини, со очекувано траење над 10 дена. За таа фаза е потребна поддршка од најмалку 70 проценти од превозниците.

Блокада на граници долга десет дена не боли само превозниците. Ја боли и секоја стока што поминува низ тие премини – што значи дека притисокот е насочен точно таму каде што ќе се почувствува.

Зошто споредбата со Турција пече

Од здружението посочуваат дека Унијата има решение, бидејќи на турските возачи им се издаваат професионални визи. Тоа не е теоретски предлог – тоа е механизам што веќе постои и веќе се применува, само не за нас.

Тука аргументот за „технички комплексно прашање“ престанува да важи. Ако инструментот е изграден, тестиран и активен за една држава надвор од Унијата, тогаш неговото недоделување на друга не е техничко прашање. Тоа е одлука.

Седум месеци без напредок е одговор сам по себе. Прашањето е дали за да се добие вниманието на Брисел навистина е потребна десетдневна блокада на граничните премини, или тоа станува единствениот јазик што се разбира на другата страна.