Најстариот филмски фестивал на светот ја отвора својата 83. едиција. Тоа значи неколку часа во кои фотографите ќе снимаат жени во фустани, а следниот ден тие фустани ќе бидат единственото што остана од целата вечер. Не филмовите. Фустаните. Тоа е договорот што Венеција го склучила со модата пред неколку децении и обете страни го почитуваат.

Прегледот на најзапаметените појавувања покажува нешто интересно: ниту еден од нив не е запаметен затоа што бил скап. Пенелопе Круз во 2019 година беше прогласена за најдобро облечена со свадбен модел на Ralph & Russo од колекцијата есен-зима 2018-2019 – Bardot деколте, корсаж во драпиран газ, апликации од пердуви и волуминозна пола. Значи фустан што личи на невестински, на фестивал каде што никој не се венчава. Работи затоа што е погрешен на вистинскиот начин.

Џенифер Лопез во 2021 го имаше единственото појавување од списокот што беше вест сама по себе – првото заедничко фотографирање со Бен Афлек по нивното помирување. Носеше бел модел на Georges Hobeika со ситни камења и распор на полата, сандали со платформа од Jimmy Choo и дијаманти од Cartier. Ама тоа не е причината зошто сите ја паметат таа фотографија, и модната индустрија тоа добро го знае.

Има и појавувања што важат токму поради обратното. Кејт Хадсон во 2003 година дојде во дводелен модел со чипка и транспарентни делови од Chanel Haute Couture, со стомак во напредна бременост целосно откриен. Дваесет и три години подоцна тоа сè уште е ретка слика на црвен тепих. Истата година Кетрин Зита-Џоунс беше прогласена за најдобро облечена во драпиран фустан со брокатна пола и прстен со сафир.

Скарлет Јохансон во 2006 отиде во сосема друга насока – сатениран винтиџ фустан со набабрени ракави, брош во форма на пеперутка во косата и црвен кармин. Тоа е она што модните куќи најмалку го сакаат кај едно појавување: кога сите зборуваат за изгледот, а никој не се сеќава чиј е.

Од шпанската страна има два примери вредни за внимание. Еуженија Силва во 2023 година дојде на премиерата на „Poor Things“ со наметка од розови пердуви со сјајна сатенска постава од Armani Privé, модел од пролет-лето 2018 – значи, петгодишен фустан од архива, на црвен тепих. Нијевес Алварес истата година носеше модел што сама го дизајнираше во соработка со Atelier Pronovias: сатен и свилен газ во боја на слонова коска, со рачно везени микроогледала и сребрени линготи. За кројот се потрошени 40 часа, за шиењето 85. Сто дваесет и пет часа работа за една вечер – и тоа е бројката што кажува повеќе за модата од која било цена.

Останатите од списокот се учебник по тоа како еден бренд се врзува за едно лице. Кејт Бланшет како амбасадорка на Армани, во црн кадифен фустан со срцевидно деколте и наметка од бели пердуви. Кира Најтли како муза на Карл Лагерфелд, во розов тил од Chanel Haute Couture. Гвинет Полтроу, долгогодишна муза на Валентино Гаравани, која токму затоа изненади со бледорозов модел на Prada. Натали Портман во метализиран Gucci со златни пајети, Лејди Гага во Valentino Couture претрупан со розови пердуви, Ана де Армас во корален модел на Louis Vuitton со потсетување на Мерилин Монро.

Ова е вечер во која никој не гледа филм. И тоа не е критика – тоа е функцијата. Фестивалот што постои најдолго од сите знае дека сликата од скалите патува подалеку од која било проекција во салата. Прашањето е само дали некој сè уште се преправа дека е поинаку.