Осум часа сон е бројка што сите ја знаеме напамет и токму затоа никој не ја проверува. Според невролошка специјализирана за медицина на спиењето, бројката не е погрешна – таа е само нецелосна. Не спиеш исто ако тие осум часа ги земеш од десет навечер до шест наутро или од еден по полноќ до девет наутро.

Разликата не е во расположението наутро. Разликата е во тоа што организмот работи по свој распоред што не се преговара со будилникот. Кога легнуваш надвор од прозорецот во кој телото е подготвено да заспие, ги добиваш часовите, но не и обновата што требало да дојде со нив.

Мелатонинот не чека да ти биде згодно

Вештачката светлина од екраните го попречува лачењето на мелатонинот – хормонот што му кажува на телото дека е ноќ. Тоа не е нова информација, но начинот на кој обично се пренесува е погрешен. Не станува збор за тоа дека телефонот „ти го расипува сонот“. Станува збор за тоа дека телефонот му кажува на телото дека сè уште е ден, па телото послушно го одложува заспивањето.

Постојат и хронотипови – луѓе што природно се будни наутро и луѓе што природно функционираат навечер. Тоа не е карактерна особина и не е дисциплина. Тоа е биологија, и таа биологија ретко се совпаѓа со работното време.

Кога распоредот и телото не се совпаѓаат

Кога работниот распоред те тера да живееш надвор од твојот природен прозорец за спиење, ефектот е сличен на летање низ временски зони – само што никаде не си патувал. Телото постојано се обидува да се врати на својот ритам, а животот постојано го враќа назад.

Практичниот дел од советот е разочарувачки едноставен и токму затоа никој не го применува: легнувај и станувај во приближно исто време. Не само во работните денови. Викендот е местото каде повеќето луѓе го расипуваат сето она што го наградиле низ неделата – два дена поместување и телото повторно не знае каде се наоѓа.

Ништо од ова не бара апликација, паметен часовник или додаток. Бара распоред. А распоредот е работа што најмалку се продава, затоа што на него нема што да се заработи.