Српскиот претседател Александар Вучиќ во емисија на нишка телевизија изнесе тврдење што вреди да се прочита двапати: ако во Србија дојде нова власт, таа ќе ги тера Србите да одат на концерти на Марко Перковиќ Томпсон.

„Запаметете ги моите зборови. Ако се смени власта, запаметете сега што ви велам, идната власт во Србија ќе ги тера Србите да одат на концерти на Томпсон и ќе ни кажува дека тоа е нов патриотизам и нова европска соработка“, рече Вучиќ. Во истиот контекст го спомна и поздравот „За дом спремни“, тврдејќи дека секоја наредна администрација ќе го промовира како патриотска должност.

Истиот човек, поинаква прилика

Вучиќ и порано ги споредуваше концертите на Томпсон во Вуковар со нацистичка симболика и изрично изјави дека „За дом спремни“ е еквивалент на „Зиг хајл“. Ја критикуваше и содржината на песните со референци кон Србија, и предупреди на пораст на национализмот во делови на Европа, повикувајќи се на антифашистичката историска позиција на Србија.

Сето тоа е кажано во недела кога во Белград се одржа комеморација за осуден воен злосторник, на која дојде министер од неговата влада. Антифашизмот како аргумент функционира одлично додека се насочува кон соседот.

Изборната математика зад реченицата

Ова не е анализа на музички вкус. Ова е предизборна конструкција во која опозицијата не се напаѓа поради тоа што предлага, туку поради тоа што хипотетички ќе го направи – и тоа нешто што ниту го кажала, ниту го најавила. Механизмот е познат: ако не можеш да ја победиш опозицијата на нејзиниот терен, префрли ја дебатата на терен каде секој нејзин одговор изгледа како оправдување.

На Балканот истиот алат го користат повеќе кабинети од оние што сакаат да признаат. Наместо што ќе направиме ние, гласајте против тоа што ќе го направат тие. Прашањето што секој гласач треба да го постави е едноставно: колку конкретни мерки слушнав во истата изјава?

А постои и една практична последица. Секоја ваква реченица му прави услуга токму на Томпсон – го држи во регионалната вест, му ја зголемува тежината и на сите страни им дава причина да продолжат со истата тема. Вистинскиот победник од оваа изјава не е ниту власта, ниту опозицијата.