Полицаец кој се обидел да сопре камион со криумчарена стока завршил на асфалт, влечен со возило. Тоа се случило во петокот попладне на патот од граничниот премин „Блаце“ кон Скопје, на местото викано „Вражји вир“ – осум километри од главниот град, не некаде на крајот на светот.

Сценариото е познато. Полициски службеници од Регионалниот центар за гранични работи забележале товарно возило „фолксваген транспортер“ со странски регистарски таблички, натоварено со разновидна криумчарена стока. Дале знак за запирање. Возачот не застанал. Продолжил да вози.

По кратко време полицијата сепак успеала да го сопре возилото. Но токму во моментот кога сакале да го приведат возачот, на местото пристигнало второ возило. Од него излегло лице кое физички го нападнало еден од полицајците. Потоа едно од лицата го фатило полицаецот за раката, додека другото го управувало возилото – и човекот бил влечен по патот. Кога бил пуштен, паднал и се здобил со повреди.

Второто возило е клучниот детал во целата приказна. Тоа не е панично бегство на еден возач фатен на дело. Тоа е логистика. Некој следел, некој чекал, некој дошол да го извлече товарот кога работата ќе тргне наопаку. Криумчарскиот канал очигледно има повеќе од еден автомобил и повеќе од еден човек – и знае што да прави кога ќе се појави полиција.

Од МВР соопштија само дека „се преземаат мерки за расчистување на случајот“. Таа реченица ја читаме со месеци, на секој втор инцидент. Што значи конкретно? Дали лицата се идентификувани? Дали возилата се пронајдени? Што содржела „разновидната криумчарена стока“ и колку вреди? Ништо од тоа не е кажано, а сето тоа е она што покажува дали станува збор за случајна група или за организирана мрежа.

Блаце не е анонимен премин. Тоа е една од најпрометните точки кон Косово и подолго време важи за место каде што стоката поминува полесно отколку што би требало. Кога криумчарите се доволно смели да нападнат униформиран полицаец на осум километри од Скопје, тоа не кажува ништо добро за тоа колку се плашат од последици.

Полицаецот ќе се опорави. Прашањето што останува е дали некој ќе одговара – или и ова ќе заврши како уште едно соопштение во кое нема ниту едно име.