Стан од 120 квадрати во Мадрид, изграден во 1972 година. Реновиран во 2026-та. И најголемата одлука во целиот проект беше што не се урна.

Студиото Vílchez Uriarte – архитектката Кристина Вилчез и дизајнерката на ентериери Миреја Уриарте – го задржаа поголемиот дел од оригиналниот распоред, сите штукатури на таваните и делот од мебелот што куќата веќе го имаше. Во време кога секое реновирање почнува со кубла и со зборот „отворен план“, тоа е речиси провокативна одлука.

Дневната и трпезаријата: едно место, две улоги

Двете се делат во отворен простор, но не се стопени. Преграда од под до таван ги раздвојува без да ги изолира – решение што дава јасна граница таму каде ѕидот би дал затвореност. Палетата е неутрална: беж во нијанса на пудра, бело и дрво. Фотелјите не се фрлени, туку пресвлечени со текстил од Gancedo. Над софата виси современо дело на Елена Ив-Скаја.

Во трпезаријата стои класична дрвена маса со современи лесни столици – комбинација што не бара сè да биде од иста ера. Кон кујната води врата од црно железо и стакло: го држи погледот отворен, а просторот независен.

Ходникот не е изгубена површина

Влезот го решава најтешкото прашање во секој стан од седумдесеттите – малку светлина и премалку длабочина. Одговорот е огледало од под до таван, намерно состарено, што ја враќа светлината и ја дуплира перцепцијата на длабочина. Пред него стои конзола од камен изработена по мерка од самото студио, со заоблени геометриски отвори што одат директно против традиционалниот тон на огледалото.

Кујната и аголот за работа

Кујната е функционална без да биде хируршка: мебел по мерка, светло долу и темно горе, работна плоча од Dekton и континуиран фронт што го намалува визуелниот шум. До неа е нишата за работа, и таму се случува најинтересната одлука во станот – ботанички тапет на William Morris, поставен така што чита како слика во рамка, а не како ѕиден покривач. Со заоблена маса и вградена клупа, тоа престанува да биде канцеларија и станува место каде некој седнува.

Спалните: зелено наместо бело

Главната спална ги задржа класичните штукатури на ѕидот зад креветот и оди во светли тонови, со зелени текстилни акценти и златни ѕидни лампи. До неа е гардеробата со бели профилирани врати и црн метален оков, со подот што продолжува без прекин. Умивалникот таму е дизајниран како тоалетна масичка, не како санитарен елемент.

Гостинската спална оди посмело: ѕид во длабоко зелена смола со текстура, над креветот четири ботанички печати. Бело, зелено и дрво, во рамнотежа. Помошната бања комбинира камен, темно дрво и бело, со голема огледална површина и ниша во ѕидот наместо полици.

Она што ова реновирање го кажува

Кај нас реновирањето на стар стан речиси секогаш значи едно: сè надолу до бетон, потоа гипс, потоа сè ново. Тоа има своја логика – трудот за спасување на стара штукатура е поголем од трудот за нов таван, а мајсторот што умее да ја реставрира е поскап од оној што умее да ја замени.

Но сметката на крајот е поинтересна отколку што изгледа. Овој стан не е скап затоа што има скапи материјали; тој има конзола по мерка, пресвлечени фотелји и тапет ставен како уметност. Најскапото нешто во него е решението да се задржи она што веќе стоело педесет и четири години. Колку станови во нашите згради од седумдесеттите имаа исти такви штукатури пред да ги покрие првиот спуштен таван?