Карито не оди на крајот: кокосовото млеко се вари со цели зачини пред пилето воопшто да влезе во тавата

Повеќето домашни варијанти на пиле со кари пропаѓаат на истото место – карито се фрла во тавата на крајот, заедно со сè друго, и добиваш жолт сос со вкус на прашок. Вистинската разлика ја прави еден чекор што нема никаква врска со пилето: кокосовото млеко се врие со цели зачини пред воопшто да го видиш месото.

Четиристотини милилитри кокосово млеко се загреваат без да зовријат. Во нив одат осум каранфилчиња, десет зрна црн бибер, осум семки кардамом и една лажица свеж рендан ѓумбир. Тоа се крчка на тивок оган десет до петнаесет минути, повремено се меша, потоа се цеди и се остава настрана. Тоа што останува е зачинето млеко, а не млеко со зачини во него – разликата се чувствува во првата лажица.

Три пилешки гради се сечат на парчиња и се потпржуваат во голема тава со масло и сол, само за да добијат боја. Потоа се вадат. Во истата тава оди ситно сечкан кромид и два чешниња лук, а кога ќе омекнат – една лажица концентрат од домати. Кромидот се пржи бавно; тука се создава сладоста на која целото јадење потоа се потпира.

Пилето се враќа во тавата, се додава една полна лажица кари, лажичка цимет и лажичка куркума. Зачините се мешаат кратко на топло пред да влезе течност – тој краток контакт со маслото е она што ги отвора аромите. Потоа се прелива процеденото кокосово млеко и сè се готви на средна температура дваесет минути.

Се служи со бел ориз. Два совета што вредат повеќе од рецептот: не солете го сосот на почеток затоа што тој се згуснува и солта се концентрира, и оставете го јадењето да отстои неколку минути пред да го послужите. Во Индија под зборот „кари“ се кријат безброј различни подготовки – ова е само едната што работи во домашна кујна, без специјални состојки и без опрема што ја немате.