Седум пријави за семејно насилство во едно деноноќие. Четворица лишени од слобода. Тоа е полицискиот салдо од една обична септемвриска ноќ во Македонија – ноќ без ништо особено, без празник, без повод.

Во Штип, во 00:45 часот, приведен 28-годишник. Работел во угостителски објект, се скарал со вработените, па ја нападнал својата партнерка – која работела во истиот објект. Потоа му се заканувал и на полицаецот што дошол да интервенира. Во струшко село, околу 03:50 часот, приведен 44-годишник по пријава дека заедно со уште еден член од семејството физички ја нападнал сопругата. Истиот, како што пишува во полициската информација, „се однесувал агресивно кон полициските службеници“.

Но третиот случај е тој што ја кажува вистинската приказна. Во Крива Паланка, на 18 септември во 20:20 часот, приведен 36-годишник затоа што ја прекршил судска мерка со која му било забрането да се приближува и вознемирува поранешната сопруга. Постоела мерка. Постоел суд што ја изрекол. И сепак, човекот физички ја нападнал жената.

Хартија против тупаница

Тоа е местото каде системот се распаѓа, а не во полициската станица. Мерката за забрана на приближување е најсилниот инструмент што државата ѝ го нуди на жената пред да се случи најлошото. Ако тој инструмент во пракса значи само лист хартија што никој не го надгледува, тогаш жената што го побарала – и поминала низ целата постапка за да го добие – има документ, а нема заштита.

Кој проверува дали мерката се почитува? Никој, очигледно, освен самата жртва – која дознава дека мерката е прекршена во моментот кога веќе ја удриле. Дури тогаш се вклучува полицијата, и дури тогаш ќе следува „соодветна пријава по целосно документирање на настанот“, формулацијата со која МВР ги завршува сите три случаи.

Седум пријави за едно деноноќие значи околу 2.500 годишно, ако ова е просечна ноќ. Тоа е бројката што ја имаме. Бројката што ја немаме – колку од нив завршуваат со изречена мерка, колку од тие мерки се прекршени, и колкава казна следи за прекршувањето – е онаа што би покажала дали државата само евидентира насилство или навистина се обидува да го спречи.