Вучиќ во договорот за руски дизел гледа алиби: Србија повеќе не е единствената што не воведува санкции против Русија

Договорот за руски дизел во Вашингтон се продава како начин за поевтино гориво. Во Белград Александар Вучиќ го чита поинаку. Носителот на листата „Александар Вучиќ – Обединета Србија“ во обраќање во живо на социјалните мрежи оцени дека договорот меѓу Доналд Трамп и Владимир Путин ги менува работите во светот – стратешки. „Не поради 300.000 тони или повеќе милиони тони дизел, тоа се ситници. Многу поважно е што Американците со тоа го пресекоа синџирот на санкции што постои кон Руската Федерација“, изјави тој.

Изјавата не помина незабележано во Москва. Руските медиуми, меѓу кои РБК и ТАСС, посебно ја истакнаа неговата оцена дека Вашингтон прв отстапил од досегашната политика на санкциски притисок врз Русија. Според РБК, Вучиќ го опишал Трамп како прагматичен лидер кој се обидува да ги реши внатрешните економски проблеми на САД – пред сè високите цени на горивото.

Бројките зад договорот се конкретни. На 9 октомври, по телефонскиот разговор меѓу Трамп и Путин, американското Министерство за финансии издаде општа лиценца број 135, со која до 7 април 2027 година се дозволени трансакции поврзани со продажба, транспорт и увоз на руски дизел, вклучително и на американскиот пазар. Трамп најави дека Русија најпрво ќе испорача над 300.000 тони, потоа уште 500.000 тони во ноември и уште еден милион тони подоцна.

Осврнувајќи се на проценките дека Москва би можела да заработи шест до седум милијарди долари, Вучиќ потсети дека производството и испораката голтаат 60 до 70 отсто од таа сума. Политичката добивка, според него, е многу поголема: Русија добива шанса да го наруши единството на Западот околу санкциите и дополнително да ги продлабочи несогласувањата меѓу Вашингтон и европските престолнини.

А потоа доаѓа делот наменет за домашна публика. Според Вучиќ, Србија повеќе не е осамена во одлуката да не воведува санкции против Русија, бидејќи сега ни за САД не може да се каже дека целосно ги спроведуваат досегашните ограничувања. Во исто време предупреди дека очекува уште посилен европски притисок врз Белград да се приклучи кон санкциите – иако самиот Вашингтон одлучи да олабави дел од своите мерки.

Логиката е позната на секој што ја следи балканската политика: кога големите ги менуваат правилата, помалите во тоа бараат потврда дека отсекогаш биле во право. Белград со години балансира меѓу Брисел и Москва. Дали еден договор за дизел навистина ја менува таа равенка – или само ѝ дава нов аргумент на изборната порака?