Çifti britanik - Lindsay dhe Craig Foreman, që të dy 53 vjeç - deri para disa ditëve ende kishin qasje telefonike te familja e tyre. Tani jo. U arrestuan në Iran në janar 2025, ndërsa udhëtonin me motoçikletë nëpër botë. Janë dënuar me 10 vjet burg për spiunazh të supozuar. Janë vendosur në burgun „Evin" në Teheran - i njohur në mbarë botën si vend nga ku shumë nuk dalin.

Familja - djali Joe Bennett veçanërisht - nuk e ka dëgjuar nënën më shumë se një javë. Sipas organizatave joqeveritare që po punojnë për lirimin e tyre, autoritetet iraniane e ndërprenë qasjen telefonike si „reagim" ndaj një interviste mediatike në të cilën çifti tha se ndihen „të braktisur" dhe se shanset për liri po u zvogëlohen.

„Nuk e dimë nëse nëna ime dhe Craig janë të sigurt", tha Bennett. Një fjali që për publikun britanik tingëllon dramatike, për ne në Ballkan tingëllon e njohur - është fjalia që shumë nëna nga vitet 1990 e shqiptonin për djemtë në luftë.

Ministria britanike e Punëve të Jashtme e dënoi gjykimin si „plotësisht të papranueshëm dhe të paarsyeshëm". Por realiteti është që Londra nuk ka levë me Teheranin. Nuk ka marrëdhënie ambasadoriale, nuk ka levë ekonomike, nuk ka linjë të drejtpërdrejtë përmes SHBA-së (sidomos në tonin aktual të administratës Tramp ndaj Iranit).

Ndoshta detaji më diskualifikues në këtë histori e ndriçon Lindsay Foreman në një intervistë të mëparshme me ITV: gjatë sulmeve amerikane dhe izraelite kundër Iranit vitin e kaluar, në burgun „Evin" dëgjoheshin predha dhe dronë. Të burgosurit u panikuan. „Kur ndërtesat lëkunden, nuk kemi ku të ikim", tha ajo. Burgu, siç theksoi, nuk ka dalje të përshtatshme për raste urgjente.

Një tragjedi më e madhe se dënimi 10-vjeçar për spiunazh me prova të fabrikuara, është vetëm skenari në të cilin burgu i tyre të goditet nga raketa. Dhe në momentin, me eskalimin mes Iranit dhe Perëndimit, ky është skenar që ende është në tavolinë.

Për lexuesit ballkanikë - 10 vjet pa mundësi për komunikim normal, në një burg të huaj, me akuza të fabrikuara - kjo është një histori që shumë nga diaspora dhe insider-ët tanë e kujtojnë nga vitet 1990. Nuk është rastësi që gazetarët britanikë e quajnë „të paimagjinueshme". Në Ballkan e lexojmë si „tashmë të dëgjuar".