Spanja digjet, kurse tetë helikopterë të aftë të hedhin mbi 5.000 litra ujë brenda pak sekondash qëndrojnë të bllokuar në hangarë. Jo për shkak defekti. Jo për shkak buxheti. Por për shkak të sanksioneve që i vendosi vetë Bashkimi Evropian.

Bëhet fjalë për Kamov Ka-32 11BC rusë, makina që me vite ishin baza e mbrojtjes zjarrfikëse spanjolle. Bllokada tregtare e vendosur pas invazionit rus në Ukrainë u ndalon teknikëve rusë ta kryejnë punën e detyrueshme të servisit dhe e bllokon qasjen te pjesët rezervë pa të cilat fluturimi nuk është i sigurt. Pa këtë, helikopterët nuk marrin leje fluturimi në hapësirën ajrore evropiane.

Problemi nuk është i ri, as i panjohur

Madridi zyrtarisht konfirmoi se tetë makina të tilla janë jashtë përdorimit. Më parë ato operonin nga bazat në Andaluzi, Aragon, Ekstremadura dhe Guadalaharë - pikërisht rajonet ku vera do të thotë zjarr. Zjarrfikësit në terren thonë se saktësia dhe fuqia e këtyre makinave me dy rotorë janë kyçe për kontrollin mbi zjarrin. Zëvendësimet perëndimore janë më pak të shkathëta dhe dukshëm më të shtrenjta.

Dhe tani vjen pjesa që dhemb më shumë. Sipas të dhënave në dispozicion, qeveria nuk ka kërkuar fare përjashtim teknik nga Brukseli. Një propozim parlamentar që sanksionet të hiqen konkretisht për këta helikopterë është refuzuar. Spanja në vitin e kaluar nuk ka paraqitur kërkesë zyrtare te institucionet evropiane.

Pra, nuk bëhet fjalë për dikë që u përpoq dhe nuk ia doli. Bëhet fjalë për një shtet që e dinte se po hynte në sezonin e zjarreve me kapacitet të reduktuar dhe nuk paraqiti asnjë kërkesë. Kush do të përgjigjet për këtë kur të bëhet llogaria e hektarëve të djegur?

Privatët nuk pritën

Pegasus, një nga operatorët më të mëdhenj që ofrojnë shërbime zjarrfikëse, konfirmoi se Kamovi nuk është më në ofertën e tyre - për shkak të kufizimeve juridike dhe teknike sipas standardeve të aviacionit civil. Tregu u përshtat më shpejt se administrata, çka është thuajse ligjshmëri.

Asgjë nga kjo nuk i justifikon veprimet ruse në Ukrainë, as logjikën e sanksioneve si instrument. Por tregon diçka që çdo burokraci e shmang me këmbëngulje: çdo masë ka efekte anësore, dhe ato efekte dikush i paguan. Këtë herë faturën e paguajnë pyjet e Gadishullit Iberik dhe njerëzit që jetojnë pranë tyre.

Pyetja që mbetet është nëse Brukseli ka fare mekanizëm për ta dalluar një avion që transporton një oligark nga një helikopter që shuan zjarr. Nëse përgjigjja është jo, atëherë vera e ardhshme nuk do të jetë ndryshe.