Nata mbi Kiev u shndërrua sërish në zjarr. Në një valë prej rreth 20 raketash balistike të lëshuara për vetëm pesëmbëdhjetë minuta, të shoqëruara me dronë, ushtria ruse goditi kryeqytetin ukrainas - dhe sërish u godit më e cenueshmja: infrastruktura energjetike para dimrit.

Bilanci është i rëndë. Të paktën 8 të vdekur - shtatë në Kiev, një në rajonin e Buçës - dhe mbi 34 të plagosur. U godit hidrocentrali në Vishhorod, ndërtesa banimi nëpër qytet, pjesë të Buçës dhe Irpinit. Ndërprerjet e rrymës dhe ujit përfshinë pjesë të rajonit të Kievit, ndërsa tym i dendur i zi mbuloi një pjesë të madhe të qytetit. Goditjet u përhapën edhe në Dnjepropetrovsk, Kirovograd dhe Vinicë.

Kryetari i qytetit Vitali Kliçko njoftoi se ekipet e shpëtimit po nxjerrin njerëz nga rrënojat, ndërsa kërkimi nën rrënoja vazhdon. Ky nuk është sulmi i parë i këtij lloji dhe, për fat të keq, s'do të jetë i fundit - goditja e rrymës dhe ujit para muajve të ftohtë është bërë një taktikë e njohur në këtë luftë.

Pas shifrave gjithnjë qëndron diçka që shifrat nuk e thonë. Tetë të vdekur nuk janë statistikë; janë tetë familje për të cilat lufta pushoi së qeni lajm në ekran dhe u bë një gropë në shtëpi. Nga kjo largësi, Ukrainës i vjen lehtë të bëhet vetëm një titull mes titujve të tjerë. Por kushdo që e mban mend si është kur sirenat ulërijnë mbi qytetin e vet - dhe Ballkani e mban mend - e di se pas çdo „infrastrukture të goditur“ rrinë njerëz të thjeshtë që duan vetëm edhe një natë të qetë.