Ноќта над Киев одново се претвори во оган. Во бран од околу 20 балистички ракети испукани за само петнаесет минути, придружени со дронови, руската војска ја погоди украинската престолнина – и повторно на удар се најде најранливото: енергетската инфраструктура пред зимата.

Билансот е тежок. Најмалку 8 загинати – седум во Киев, еден во областа Буча – и над 34 повредени. Погодена е хидроелектраната во Вишгород, станбени згради низ градот, делови од Буча и Ирпин. Прекини во струја и вода зафатија делови од Киевската област, а густ црн чад покри голем дел од градот. Ударите се проширија и на Днепропетровск, Кировоград и Виница.

Градоначалникот Виталиј Кличко соопшти дека спасувачки екипи извлекуваат луѓе од урнатините, а потрагата под рушевините продолжува. Ова не е прв напад од овој вид и, за жал, нема да биде последен – таргетирањето на струјата и водата пред студените месеци стана препознатлива тактика во оваа војна.

Зад бројките секогаш стои нешто што бројките не го кажуваат. Осум загинати не се статистика; тоа се осум семејства за кои војната престана да биде вест на екран и стана дупка во домот. Од оваа далечина лесно е Украина да ни стане само наслов меѓу другите наслови. Но секој што памти како изгледа кога сирената врие над сопствениот град – а Балканот памти – знае дека зад секое „погодена инфраструктура“ седат обични луѓе што сакаа само уште една мирна ноќ.