Dy milion fuçi naftë në ditë. Kaq naftë kalon nëpër Ngushticën e Hormuzit — dhe kaq naftë tani është e bllokuar. Bllokada amerikane e korridorit naftësor më të rëndësishëm të planetit nuk është vetëm operacion ushtarak, është bombë atomike ekonomike me shpërthim të vonuar.

Irani reagon me retorikë të kalibruar për konsum të brendshëm: "Anijet amerikane do të fundosen në fund të detit." Tingëllon dramatike, por herën e fundit që Irani u përball drejtpërdrejt me marinën amerikane, rezultati nuk ishte i mirë për sfiduesit. Kërcënimi i vërtetë nuk janë raketat iraniane — është tregu global i naftës i cili po lëkundet në skaj të kolapsit.

Anijet nën sanksione tashmë po kalojnë poshtë ngushticës sapo fillon bllokada — që do të thotë se ose bllokada është selektive, ose është kaotike. Të dy opsionet janë të këqija. Bllokadë selektive do të thotë Uashingtoni shkruan rregullat në kohë reale. Bllokadë kaotike do të thotë askush nuk kontrollon situatën.

Për njerëzit e zakonshëm, nga Shkupi deri në Singapor, kjo nënkupton një gjë — naftë më e shtrenjtë, transport më i shtrenjtë, gjithçka më e shtrenjtë. Ekonomia globale, e cila sapo po shërohej nga goditjet e fundit, tani merr edhe një goditje tjetër. Dhe ndërkohë që gjeneralët dhe diplomatët llogarisin me anije dhe fuçi, faturën e paguajnë ata që qëndrojnë në pompat e benzinës.

Ngushtica e Hormuzit është e ngushtë — në pikën më të ngushtë pak më shumë se 40 kilometra. Por pasojat e mbylljes së saj shtrihen nëpër të gjithë planetin. Dhe tani për tani, asnjë palë nuk tregon ndërmend të tërhiqet.