Teherani e ashpërsoi retorikën pas goditjeve ushtarake amerikane në rajonet jugore të Iranit. Ebrahim Zolfagari, zëdhënësi i komandës operative iraniane „Khatam al-Anbiya", e dërgoi mesazhin plotësisht në mënyrë të drejtpërdrejtë: „Përgatituni për naftë me 200 dollarë për fuçi."

Deklarata nuk është vetëm simbolike. Çmimet e naftës reaguan menjëherë - brenti u hodh mbi 98 dollarë për fuçi, me rritje më shumë se 2% brenda orëve. Tregtarët në tregjet e energjisë nuk reagojnë ndaj retorikës iraniane; reagojnë ndaj një bllokimi të mundshëm të Ngushticës së Hormuzit, përmes së cilës kalojnë dërgesa kritike të naftës dhe gazit natyror të lëngshëm nga Gjiri Persik. Mjafton një incident serioz që tregu të bjerë në panik.

Konteksti është thuajse grotesk. Bisedimet në Doha mes SHBA-së, Iranit dhe shteteve të treta zhvillohen njëkohësisht me goditjet ushtarake mbi tokën iraniane. Rendi i ditës është serioz - fati i rezervave iraniane të uraniumit, statusi i sanksioneve, mjetet e ngrira. Por si mund dy shtete të bien dakord për programin bërthamor iranian ndërsa njëri publikisht po e godet tjetrin në tokë? Teherani zgjodhi ta adresojë këtë realitet paradoksal - dhe ta përkthejë në një çmim që do ta ndiejë gjithkush.

Për shoferin ballkanik, kjo është kërcënim i drejtpërdrejtë. Nafta 200 dollarë nuk është problem „amerikan" - është çmimi i benzinës 4 euro për litër. Për rrjetet e shpërndarjes, për fermerët, për udhëtarët. Krizat energjetike të dekadës së fundit treguan se Ballkani është rajoni i parë që i ndien çmimet, dhe i fundit që i ul.

Pyetja që askush nuk e thotë me zë: a janë 200 dollarët kërcënim real apo vetëm retorikë? Gjatë dimrit të vitit 2024, kërcënimi ishte 250 - dhe tregu arriti pak nën 95. Megjithatë, kjo nuk do të thotë se Teherani po blefon. Mjafton një raketë për të ndryshuar kalendarin e gjysmës së kontinentit.