Një pyetje me thjeshtësi rrëzëlluese ia dërgoi Maria Zakharova, zëdhënëse e Ministrisë së Jashtme ruse, udhëheqjes armene: „Në krahun e kujt jeni?". Kjo nuk është formulim diplomatik. Është gjuha që Kremlini përdor kur partneriteti shndërrohet në llogari.

„Shoqëria ruse me hidhërim të thellë e kujton faktin se Armenia, të cilën ne ishim mësuar ta konsideronim vend mik e vëllazëror, shërbeu si platformë për teroristë", deklaroi Zakharova. Konteksti - Erevani priti një person që Moska e konsideron element armiqësor, ndërsa kryeministri armen Nikol Pashinjan gjithnjë e më shumë sheh nga Brukseli e gjithnjë e më pak nga Kremlini.

Armenia në vitin 2024 e pezulloi anëtarësimin në OTKB (aleanca ushtarake ruse), pasi Moska nuk intervenoi gjatë sulmit azer ndaj Nagorno-Karabahut. Më pas erdhi deklarata formale për qëllim anëtarësimi në BE. Samiti i fundit Armeni-BE solli një deklaratë të përbashkët që njeh atë synim. Putin në prill paralajmëroi se Armenia nuk mund të jetë njëkohësisht në BE dhe në bashkimin doganor rus. Tani Zakharova po ashpërson tonin.

„Askush prej udhëheqjes aktuale armene nuk e injoroi Zelensky-n. Pra, në krahun e kujt jeni?" - ishte goditja e dytë e Zakharovës. Përkthim: nëse ju është rehat me presidentin ukrainas, atëherë mos prisni që ne t'ju shohim si aleatë. Ky është thelbi i lojës diplomatike - nuk mund të ulesh në dy karrige në një luftë për të cilën bota kërkon pozicione të qarta.

Për Ballkanin kjo është një tregim mësimor. Vendet që varen nga Moska për energji, siguri ose mbështetje politike, tani po jetojnë versionet e tyre të kësaj dileme. Serbia ende zyrtarisht refuzon të zgjedhë. Bullgaria dhe Rumania prej kohësh janë në krahun perëndimor. Armenia është shembull për atë që ndodh kur një vend i vogël vendos ta presë lidhjen - çmimi është akuzë politike nga ana prej të cilës dikur varej.

A do të thotë kjo se Armenia do të heqë dorë nga gjithçka ruse? Jo. Por do të thotë se epoka e aleancave të vetme në „hapësirën post-sovjetike" ka mbaruar. Moska tani e kupton këtë - dhe për këtë po kërkon ata që ende mund t'i disiplinojë me gjuhën e farefisnisë. Pyetja është nëse kjo do të funksionojë në një epokë ku çdo partner i vogël ka zgjedhje, dhe ku Brukseli ofron alternativa që dikur nuk ishin të mundshme.