İspanyol tortilyası, yarımızın hiç ustalaşamadığı bir çevirme becerisi istiyorsa, İtalyan frittatası onun daha sakin kız kardeşi - aynı konsept, çok daha az dram. Çevrilmez. Ocakta başlar, fırında biter, ve tamam.

Temeli basit: kişi başı iki ila iki buçuk yumurta, tuz, biber ve biraz tereyağı ya da zeytinyağı (veya ikisi). Daha kremamsı bir doku isteyen, bir kaşık ekşi krema, ricotta ya da rendelenmiş peynir ekler - parmesan, pecorino ya da mozzarella. Yumurtalar nazikçe, yalnızca birleşene kadar çırpılır, fazlası değil.

İşte bütün sır burada, ve güçte değil, ısıda. Geri kalan malzemeler - ıspanak, soğan, kabak, kuşkonmaz, bezelye, pastırma, mantar, hatta artan makarna - önce sotelenip iyice süzülür. Sonra yumurtalar ısıtılmış tereyağıyla fırına dayanıklı bir tavaya dökülür ve kenarları tutana kadar kısık ateşte karıştırılmadan bırakılır.

Bitiriş, 180 dereceye ısıtılmış fırına gider, yalnızca iki ila dört dakika - ortasının tutması ama kuru değil kremamsı kalması için yeterli. Ardından kesmeden önce zorunlu beş dakika dinlenme. Frittata acele sevmez, ve tam da bu yüzden, daha karmaşık hiçbir şeye sabrınız olmayan günler için iyi bir akşam yemeği.

Balkan mutfağı bu mantığı İtalyan adı olmadan da bilir - her nine dünden artanlar, yumurta ve buzdolabında olanla benzer bir şey yapardı. Frittata, çoktan bildiğimiz şeyin yalnızca daha güzel paketlenmiş hali: en iyi yemeğin genellikle artanı kurtaran, hiçbir şeyi atmayan yemek olduğu.