Trump New York'ta BM Genel Kurulu'nun karşısına geçti ve barış bilançosunu saydı: kendi ifadesiyle yönetiminin bitirdiği ya da daha büyük bir şeye dönüşmesini engellediği sekiz uluslararası çatışma. İsrail ile Hamas, İsrail ile İran, Mısır ile Etiyopya, Hindistan ile Pakistan, Ruanda ile Kongo, Ermenistan ile Azerbaycan, Kamboçya ile Tayland arasındaki bu listede, Balkanlar'da salonda duyulduğundan farklı çınlayan bir kalem de var - Sırbistan ve Kosova.

Salon sessizdi. Kimse şaşırdığı için değil; dünya izleyicisi için bu, bir listedeki bir kalem daha olduğu için. Bizim için ise kimsenin kapatmadığı, yalnızca başka bir çekmeceye aktardığı açık bir hesap.

Aslında "çözülen" ne

Trump ilk döneminde, 2020'de, Beyaz Saray'da Aleksandar Vuçiç ile Priştine'deki geçici kurumların o dönemki başbakanı Avdullah Hoti'yi bir araya getirdi. Ekonomik normalleşmeye dair belgeler imzalandı. Dönemin Amerikan yönetimi bunu, gerilimin azaltılmasına ve daha sağlam ekonomik bağlara doğru bir adım olarak sundu. Ekonomik normalleşme - statü değil, tanıma değil, sınır değil, kuzeydeki Kosova Sırpları değil. Ekonomi.

Altı yıl sonra aynı imza, Genel Kurul önünde bitmiş bir savaş olarak kayda geçiyor. Beyaz Saray aylardır bu dosyayı Trump'ın diplomatik başarıları arasında sayıyor. Ve işte kaydedilmeye değer hile: bir çatışmanın çözülmüş ilan edilmesi için çözülmüş olması gerekmiyor. Birinin barışı kendisine yazabilmesi için yeterince uzun süre sessiz kalması yeterli.

Bu neden bizi de ilgilendiriyor

Makedonya bu mekaniği ezbere bilir. Amerikalı ya da Avrupalı bir arabulucuyla bir şey imzalarsın, ev sahibi bunu tarihi bir atılım ilan eder, sonra on yıl boyunca uğruna imza attığın şeyin bile aslında çözülmediğini anlatırsın. Prespa, NATO'ya ve AB'ye giriş bileti olarak yapıldı. NATO geldi. Gerisi hâlâ bekliyor, ad ise çoktan değişti.

Bu yüzden sekiz kalemlik bir liste yalnızca başkasının kampanyası değil. Bölgenin, başka bir kıtadaki kürsüden nasıl göründüğünün hatırlatıcısı: tek bir cümleyle kapatılabilecek bir kalem, çünkü o salondaki hiç kimsenin Kosova'da akrabası yok, sınır kapısında sıra da beklemiyor.

O sekiz çatışmadan herhangi biri gerçekten kapandı mı? Bunu orada bulunanlardan hiçbiri sormuyor - ve sorulmaya değer tek soru tam olarak bu.

Bu arada Priştine aynı kurulun kenarlarını kendi çıkışları için, Belgrad kendi çıkışları için kullanıyor; liste ise dokunulmadan duruyor. Konuşma bitti, sahada hiçbir şey kımıldamadı. Barışın tanımı buysa, Balkanlar çoktandır barış içinde - yalnızca burada yaşayan hiç kimseye söylememişler.