Trampi qëndroi para Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së në Nju Jork dhe numëroi bilancin e vet paqësor: tetë konflikte ndërkombëtare që, sipas tij, administrata e tij i përfundoi ose i parandaloi të kalonin në diçka më të madhe. Në atë listë, mes Izraelit dhe Hamasit, Izraelit dhe Iranit, Egjiptit dhe Etiopisë, Indisë dhe Pakistanit, Ruandës dhe Kongos, Armenisë dhe Azerbajxhanit, Kamboxhias dhe Tajlandës, qëndron edhe një pikë që në Ballkan tingëllon ndryshe sesa në sallë - Serbia dhe Kosova.

Salla heshti. Jo sepse kush u befasua, por sepse për publikun botëror kjo është vetëm edhe një pikë në listë. Për ne është llogari e hapur që askush nuk e mbylli, por vetëm e kaloi në një sirtar tjetër.

Çfarë është në fakt „e zgjidhura“

Trampi në mandatin e parë, në vitin 2020, në Shtëpinë e Bardhë mblodhi Aleksandar Vuçiqin dhe kryeministrin e atëhershëm të institucioneve të përkohshme në Prishtinë, Avdullah Hotin. Nënshkruan dokumente për normalizim ekonomik. Administrata amerikane e atëhershme kjo e prezantoi si hap kah zvogëlimi i tensioneve dhe kah lidhje ekonomike më të forte. Normalizim ekonomik - jo status, jo njohje, jo kufi, jo serbët e Kosovës në north. Ekonomi.

Gjashtë vjet më vonë i njëjti nënshkrim udhëhiqet si konflikt ushtarak i përfunduar para Asamblesë së Përgjithshme. Shtëpia e Bardhë me muaj e përmend atë rast mes suksesve diplomatike të Trampit. Dhe këtu është triku që vlen të vërehet: konflikti nuk duhet të jetë zgjidhur për t'u shpallur i zgjidhur. Mjafton të jetë i qetë sa duhet gjatë që kush t'i përshkruajë vetes paqen.

Pse kjo ka të bëjë edhe me ne

Makedonia këtë mekanikë e di përmendsh. Nënshkruan diçka me një ndërmjetës amerikan ose evropian, i zoti i shtëpisë e shpall proboj historik, e pastaj dhjetë vjet sqaron se në fakt nuk u zgjidh as ajo për të cilën nënshkruaje. Prespa u lidh si biletë hyrjeje për NATO-n dhe për BE-në. NATO erdhi. Pjesa tjetër edhe tani pret, e emri tashmë është ndryshuar.

Prandaj lista prej tetë pikave nuk është vetëm kampanjë e huaj. Ajo është kujtues si dukje regjioni kur shikohet nga një foltore e një kontinenti tjetër: si pikë që mund të mbyllet me një fjali, sepse askush në sallë nuk ka të afërm në Kosovë, as pret radhë në një pikë kufitare.

A është vërtet i mbyllur ndonjë nga ato tetë konflikte? Këtë nuk e pyet asnjë nga të prezentët - e pikërisht kjo pyetje është e vetmja që vlen.

Ndërkohë, Prishtina shfrytëzon margjinat e të njëjtit kuvend për paraqitjet e vet, Beogradi për të vetat, e lista qëndron e paprekur. Fjalimi përfundoi, e në terren nuk u lëviz asgjë. Nëse kjo është definicioni i paqes, atëherë Ballkani është në paqe prej kohësh - vetëm nuk i kanë thënë asnjë që jeton këtu.