Депонијата „Краста“, каде што завршува ѓубрето од Куманово, повторно гори – и повторно се одржа средба. Градоначалникот на Куманово, Максим Димитриевски, заедно со претседателката и дел од членовите на Советот, пратеници и директорот на ЈП „Чистота и зеленило“, вчера се сретна со жители од Пчиња, Винце и Студена Бара. Резултатот: ветување за дополнителна механизација и земја со која ќе се прекрие локацијата.

„Општина Куманово ќе ангажира дополнителни сили со техничка механизација да излезе на терен, а ќе побараме помош од општествено одговорни компании во градот и дополнителни количини земјиште“, изјави Димитриевски. Проблемот, призна тој, е децениски, а летово го влошиле високите температури и „недоволната интервенција со механизација“ на самата депонија.

Шест месеци во чад. Како изгледа тоа од другата страна на оградата, го опиша претседателот на Месната заедница Пчиња, Александар Илиевски. Котлината е обвиткана во чад повеќе од шест месеци, во неа гравитираат седум села со над 5.000 жители, а чадот се чувствува на 30 километри, сè до Катланово. „Ние се занимаваме со земјоделство и секој ден повеќе од 10 часа сме на нивите и го вдишуваме токсичниот чад“, вели тој. Жителите тврдат дека сè повеќе луѓе имаат белодробни заболувања и предупредуваат дека, ако ништо не се смени, ќе мора да се иселат.

Истиот чад стигнува и до скопските села. Раде Спасовски од Долно Коњари вели дека годинава се повеќе од 50 дена во чад, дека собрале 500 потписи и испратиле официјални дописи до Владата и до Министерството за животна средина. Добиле ветување дека депонијата ќе се санира, но не и кога. Министерството еднаш излегло на терен и му наредило на јавното претпријатие да ја санира депонијата за 40 дена. Пожарите продолжиле.

Од ЈП „Чистота и зеленило“ велат дека го гаснат пожарот колку што можат, но дека за трајно решение и дислокација на депонијата треба да одлучат Општината и државата. Од Општината, пак, трајното решение го гледаат во регионален систем за управување со отпад: претоварна станица и фабрика за преработка на отпад кај Свети Николе, за Источниот и Североисточниот регион. Документацијата од тендерот е доставена до Канцеларијата на ЕУ и се чека мислење.

„Во моментов ние само треба да купуваме време“, рече Димитриевски. Жителите тоа го кажуваат поинаку. „Тука не гледаме решение со два дена со машини и со земја“, вели Илиевски, кој бара проблемот да се реши на повисоко ниво. Кога јавното претпријатие чека Општина, Општината чека мислење од ЕУ, а Министерството дава рокови што не се почитуваат – кој точно го носи товарот освен луѓето што дишат?

Купеното време има цена. Ја плаќаат седум села и нивните бели дробови, додека фабриката кај Свети Николе сè уште е папка на нечија маса.