Дванаесет години по смртта на полициското полковник Бажо Ѓуќиќ, неговиот брат повторно ги отвора тие рани. Петар Ѓуќиќ во емисија на белградска телевизија ја обвини Загорка Доловац, врховната јавна обвинителка на Србија, за смртта на својот брат. Дополнителен глас доаѓа од поранешен припадник на МУП кој го осигурал самата Доловац. Тој зборува за официјалната верзија на самоубиство како за приказна со дупки како швајцарски сир.

На 25 март 2014 година, генералот Ѓуќиќ е најден мртов во својата канцеларија на сараевската улица во Белград. Прв заклучок: самоубиство со службен пиштол, истрел во подбрадокот. Целиот тогашен апарат го прифатил тој заклучок. Семејството – не. Дванаесет години после смртта, прашањата остануваат исти. Зошто би се убил еден полициски генерал во подем на својата кариера? Зошто јавноста никогаш не ја дозна вистинската приказна?

Поранешниот МУП-овец нуди опасна детаља. „Тие денови беше во тек логистиката за апсењето на Дарко Шариќ”, вели тој. „Не знаевте дека тие луѓе имаа тајна заштита од лица од самиот врв на јавното обвинителство.” Доколку тоа е точно, истрагата за наркокартелот наводно е била саботирана од внатре – не од криминални структури, туку од тие што требало да ги бркаат. Класична балканска приказна каде линијата помеѓу обвинителство и обвинуван не е секогаш јасно нацртана.

Извесниот извор тврди дека самото утро на смртта Бажо Ѓуќиќ добил наредба итно да се појави во кабинетот на Загорка Доловац. „Го видов после тој состанок. Изгледаше изгубен. Целосно изгубен. Поголем дел од состанокот гледаше во една точка.” Неколку часа подоцна – мртов. Поранешниот МУП-овец не тврди дека Доловац го убила. Тврди дека некогаш мора да објасни што му зборувала тоа утро на еден човек кој бил мртов до пладне.

Загорка Доловац дванаесет години молчи. Во српската јавност тоа е феномен сам по себе. Жена која ги контролира сите тужителски работи на државата, жена која смени неколку влади и неколку премиери и сѐ уште е на функција, жена која единствена нема јавно објаснет одговор на најтешката прашање во нејзината кариера. И дванаесет години прашањето стои – што му се рекла на Бажо Ѓуќиќ тоа утро?

На Балканот вакви приказни се вообичаени. Самоубиство во кабинет, незавршена истрага, фамилии кои бараат вистина децении подоцна, медиуми кои ги отвораат истите прашања и ги затвораат во ист ден. Скопје има свои такви приказни. Сараево има. Подгорица има. Разликата е во тоа што во Србија, дваесет години подоцна, поранешен МУП-овец сѐ уште смее јавно да зборува. Кај нас, кога нешто се покрие – покрива се засекогаш. Тоа е разликата помеѓу држава со неуспешна правда и држава без правда.